Ooronsteking
Krijsend wordt Ronja midden in de nacht wakker. Een blik op de wekker vertelt me dat het half een is. Elke vezel van mijn lichaam zegt dat ik niet moet bewegen, maar zoals altijd neemt mijn moedergevoel het over en keer ik me om.‘Klaar, klaar klaar’ schreeuwt ze. Peter doet een lampje aan en we zien ons kleine meisje rechtop zitten met betraande oogjes. Ik wil haar oppakken maar ze mept om zich heen en werpt zich met een krachtige beweging naar achter.
Ze wil beer, konijn, het bed uit, naar buiten, klimmen en rennen. Alles wat we aanbieden wordt tegen de muur gesmeten en ik voel de moed in m’n schoenen zakken. Ze heeft geen koorts en als we vragen of ze pijn heeft reageert ze niet. Twee uur later zijn Peter en ik er un petit peu klaar mee en proberen midden in de nacht grenzen te stellen. We verheffen onze stem ietwat, leggen haar neer, bieden haar met klemmende armen geborgenheid en zeggen haar dat het nu echt tijd is om te slapen. Dit tafereel zet zich door tot de wekker om half zeven gaat. Ik marcheer dan strompelend maar doortastend naar het medicijnkastje en graai naar het pakje zetpillen. Twintig minuten later valt ze als een blok in slaap en ik doe met haar mee. Bikkel Peter reist met 1,5 uur slaap af naar zijn werk.
Om half tien wordt Ronja stralend wakker. ‘Ronja wáár heb je pijn?’ vraag ik. Ze wijst trots en zegt ‘oor’. Een telefoontje met de huisarts leert me dat oorontsteking helse pijnen oplevert en vooral ’s nachts zijn symptomen laat gelden. We worden zonder enkele moeite tussen de afspraken in de overvolle artsenagenda gepropt en spoeden ons naar de praktijk. Eenmaal thuis met oordruppels bel ik Peter. Getergd door schuldgevoel slaan wij onszelf voor de kop en vragen ons af hoe we dit niet hebben kunnen opmerken. Voor het slapen gaan krijgt Ronja vanavond duizend kusjes...
En een zetpil.
Roos
Reacties
Oei... herkenbaar. Maar dan met tandenpjin. Helemaal over haar toeren gaat onze dochter dan en ze kruipt gillend en schreeuwend door haar bed. Op schoot is niet goed, op de bank onder een dekentje ook niet, melk wil ze ook niet, Dentinox helpt niet... en dan pakken wij ook ten einde raad de zetpillen en is het leed in een half uurtje geleden :-) Na een paar van zulke nachten hadden we het sneller door en zijn de dentinox en de zetpil standaard bij het slapen gaan. Het duurt meestal 3 dagen en dan is het puntje van de tand door en is alles weer koek en ei. Maar wat kan je je machteloos voelen he als je niet weet wat er aan de hand is maar je kleintje wel zo overstuur is :-(
Hilarisch herkenbaar!
Mijn zoontje heeft in zijn eerste levensjaar 9 keer oorontsteking gehad dus deze nachten hebben wij heel veel gehad....
Mijn zoontje heeft in krap 4 maanden tijd 5 oorontstekingen gehad! Erg herkenbaar dit! Eigenlijk heb ik het zelf nog erger ervaren als hoe het hier staat. Zoveel pijn had onze kleine man steeds. Niks hielp. ''s nachts wandelen in de hoop dat hij in slaap zou vallen, met de auto rondrijden, in de armen wiegen... Heel wat nachten hebben we opgelopen.
Gelukkig heeft hij vlak voor zijn eerste verjaardag buisjes gekregen! Het gaat super en hij heeft er geen last meer van gehad!