Nou laat ik dan maar beginnen, mijn verhaal is hartstikke relaxed.

Ik was op 31 maart uitgerekend en die dag had ik een afspraak bij de vk en ik besprak met haar dat ik het idee had dat ik vruchtwater verloor in kleine beetjes, het leek haar afscheiding in de eerste instantie maar toen ik de volgende dag weer belde en ze bij mij thuis kwam bleek ik toch gelijk te hebben dus even naar het ziekenhuis omdat het ook niet helder was om na te gaan of er al weeen activiteit was.

Volgens de CTG niet, wel wat harde buiken maar niks bijzonders. Wel gelijk een afspraak meegekregen om in te leiden over 2 dagen.
Mijn pa was met me mee gegaan en na afloop van het ziekenhuis bezoek aten we samen een hapje bij de mac. Ik had mijn schoonfamilie uit Belgie op de hoogte gesteld en zij dachten dat het begonnen was, dus ik was nog geen half uurtje thuis toen ze voor de deur stonden, toen zijn we naar de KFC gegaan, mijn schoonmoeder is gek op de kip daar en dat schijnen ze niet te hebben in Belgie. Na het eten gingen ze weer terug naar Belgie.

Ondertussen bleef ik van tijd tot tijd harde buiken houden maar niks bijzonders.

Ik woonde in die tijd nog niet samen met mijn partner en hij zat tot een uur of 11 nog bij mij, napraten en alvast dromen dat we toch al snel ons kindje zouden hebben. Toen hij weg ging dook ik in bed maar... Zo helemaal alleen zonder enige afleiding vond ik die harde buiken toch wel erg storend, ik kon er niet van slapen dus ik denk, maar even kijken of er regelmaat in zit en dat was zo.

Maar ja bij het ziekenhuis hadden ze gezegd dat als ik dacht dat de bevalling begonnen was, ik alleen mocht bellen als ik regelmatige en pijnlijke weeen had. Regelmaat zat er in, zo om de 5 minuten, maar pijnlijk was het zeker niet, dus ik heb het maar een beetje aangedikt toen ik het ziekenhuis belde om te vragen of ik kon komen, toen mijn pa gebeld die me erheen bracht en rond half 1 was ik in het ziekenhuis, weer aan de ctg en ja inderdaad toch wat meer activiteit. Rond 3 uur- kwart over 3 kwam er iemand om me van de ctg af te halen en naar de ontsluiting te kijken. Ze hadden niet het idee dat het echt begonnen was maar omdat ik 3 cm ontsluiting had mocht ik blijven en dan zouden ze het smorgens weer beoordelen en kijken of ik wel of niet kon blijven.

Het leek erop dat het nog wel even zou duren dus mijn pa, die erbij zou zijn, ging weer naar huis en ik kreeg een handdoek van de verpleging en ze lieten me de douche zien en daar mocht ik de hele nacht gebruik van maken. Omdat ik niet kon slapen heb ik maar onder de warme douche gezeten, ik verveelde me kapot.

Het zal rond half 6 zijn geweest dat ik me duizelig begon te voelen, dus toen heb ik me afgedroogd en aangekleed en ben terug gegaan naar mijn bed en ik kon maar geen houding vinden! Ik kreeg iedere keer het gevoel dat ik flauw zou vallen maar ja ik dacht, nu kan het nog niet zover zijn toch want dat duurt toch veel langer bij de eerste. Toch de verpleging geroepen en toen bleek ik bijna volledige ontsluiting te hebben!

Onderweg naar de verloskamer belde ik mijn vader en mijn partner, die al op zijn werk was. Mijn vader was net op tijd om zijn kleindochter geboren te zien worden, mijn partner was te laat, mede doordat zijn baas moeilijk deed toen hij wilde vertrekken. Het persen heeft alles bij elkaar hooguit 10 minuten geduurd.

Wat ik anders zou doen: Hopelijk hoef ik niet meer in het ziekenhuis te bevallen want dat was toch wel een domper, hoewel de verpleging stuk voor stuk hartstikke lief waren, was er gewoon onvoldoende tijd om me goed te helpen met aanleggen waardoor ze 2 flesjes kunstvoeding heeft gehad. Misschien geen ramp voor de meesten maar ik vond dus van wel. Nu ben ik wijzer en hoeft men me niet te vertellen hoe het werkt met aanleggen.

Ik heb een prik gehad voor de placenta die ik niet wilde. Het was ook niet nodig (geen bloedverlies o.i.d.) maar gewoon protocol. Zodra de navelstreng doorgeknipt was, kreeg ik die prik in mijn been. Ik zei nog nee, maar de verpleegster zei "ja" en deed het gewoon. Nu weet ik dat ze dat niet had gemogen, en ik zal er bij de volgende ook geen toestemming voor geven.

Ik ben preventief geknipt, en daar baal ik van. Ik heb heel veel pijn gehad van de hechtingen en het litteken heeft nog zeker een jaar pijn gedaan bij het vrijen. Daar geef ik bij de volgende geen toestemming voor.

Ik wil ook geen gechoachte bevalling meer. Ik was bij de eerste niet bang en dat ben ik nu ook niet, ik ben er van overtuigd dat ik het zonder hulp beter kan als met. Ik ben namelijk nogal op mezelf en functioneer het beste als ik alleen werk.

Ik ga een goed doordacht bevallingsplan opstellen en een informed consent form opstellen waarin staat met welke medische handelingen ik niet akkoord ga, mocht ik om wat voor reden dan ook toch naar het ziekenhuis moeten.

Ik "mag" eind maart weer dus ik ben benieuwd hoe het gaat lopen.

woensdag 21 oktober moest ik vanwege zwangerschapsdiabetus om 7.00 in het ziekenhuis zijn om ingeleid te worden.
ik zat nog potdicht,dus werd er een gel ingebracht,waar ik eigenlijk gelijk al weeen van kreeg.
we hadden lekker gooische vrouwen deel 5 meegenomen,omdat ze hadden gezegd dat het nog wel even kon gaan duren.
om 15.00 had ik 2 cm ontsluiting,en werden mn vliezen gebroken
gelijk goede weeen,maar toch een infuus,om het wat vlotter en gelijkmatiger te laten verlopen.
na 2 uur,had ik behoorlijk pijn,en mocht ik een ruggeprik,ik had nog maar 3 cm ontsluiting!
wat een heerlijkheid ,ik van 17.30 tot 22.30 niks gevoeld!heb zelfs nog bloemkool gekregen,dit mocht ik vanwege mijn diabetus
maar helaas kwamen om 22.30 de weeen er dwars door heen!ik had rug weeen en been weeen.....wat een hel!ik kon niks,en mocht ook niks omdat de ruggeprik erin zat
en ik wilde zo graag lopen,maar helaas!
om 3.00 in de ochtend had ik zo n gigantische pijn,toen mocht ik op mn zij gaan liggen zodat de baby de welbekende draai kon maken,maar ik kon t niet,dat deed nog meer pijn
weer gevoeld,en ik had 6 cm ontsluiting
om 5.00 kreeg ik persweeen,maar ik had nog maar 8cm ontsluiting,dus moest het proberen weg te puffen!
dat ging voor geen meter,wat een oerkracht
het bleek dat ik het laatste randje alleen maar stugger maakte door het persen
dus overleg,gynacoloog erbij,weer voelen!
blijkt mn bekken te smal......
dus o.k klaargemaakt,ik aan de weeenremmers,en om 6.15 was daar dan mijn mooie dochtertje,gezond en wel!
maar iedereen zegt dat je de pijn zo vergeten bent....vind dat echt knap,want het is nu bijna een jaar verder....maar ben het nog steeds niet vergeten hoor!
ik weet iig dat de volgende weer met een keizersnede komt,omdat mn bekken te smal is

groetjs

Ik was op 29 november uitgerekend.
Ik had een makkelijke zwangerschap, het enigste waar ik last van had was een lage bloeddruk.
Ik had geen harde buiken etc.

23 November wordt ik om 5.00 uur wakker van de hond. ik sta op uit bed en het vruchtwater liep zo naar beneden (m'n bed was ook al nat, maar heb er niets van gemerkt).
Vlak erna komen ook de weeen langzaam aan op gang. Maar er zit geen duidelijke regelmaat in.
M'n man twijfeld wat hij moet doen, gaan werken of thuis blijven. Ik zeg hem lekker te gaan werken (is ca 20/30 minuten rijden naar huis) en als het echt doorzet bel ik wel.
Nou hij heeft meer gebeld dan ik hihi
het bliijft eiegnlijk de hele dag zo doorgaan. Heb wel de ha gebeld die de thuisbevalling zou doen om te zeggen dat het begonnen is. Ik moet bellen als de weeen 2 uur lang om de 5 minuten komen. En anders morgen om 8 uur bellen. Want dan moet ik naar het ziekenhuis vanwege langdurig gebroken vliezen.
Maar het schiet gewoon niet op, er zit totaal geen regelmaat in. En sukkel gewoon de hele dag door.......
We gaan 'savonds gewoon naar bed n de hoop dat ik tussendoor nog wat kan slapen.
Van slapen komt niets... Iedere keer als ik was weg suf komt er weer een wee....
Tegen de ochtend (ondertussen de 24e) wordt het steeds heftiger en ze komen nu om de 5á6 minuten.
Om 7 uur belt m'n man de ha op..... Hij heeft geen dienst en de vervanger zegt het nog een uurtje aan te kijken.
M'n man om 8 uur de ha weer gebeld. Hij zou sraks langskomen.
De weeen blijven onregelmatig komen. Soms zit er 5 minuten tussen en dan weer 10 minuten, maar ze houden wel minimaal 1 minuut aan....
Om pas 11 uur komt de ha kijken. Maar op het moment dat hij aan komt rijden zijn de weeenals sneeuw voor de zon verdwenen. Hij is ruim een half uurtje geweest en heb er eentje gehad. Hij zou het inorde gaan maken dat ik door kon naar het ziekenhuis.
Om 14.30 moest ik me melden in het ziekenhuis.
Daar aangekomen leggen ze me eerst op zaal, omdat ze vinden dat ik geen echte weeen heb. Maar als ze mij over het bed zien hangen beseffen ze dat ik wel weeen heb en moet door naar de verloskamer.
De weeen blijven onregelmatig komen....... Af en toe omt er een zuster kijken maar thats it.

Om 21.00 zijn de weeen goed regelmatig en ze kijken hoever ik al ben. Balen zeg pas 3cm en de moed zakt me in m'n schoenen. Ik denk 1 cm per uur, moet er nog 7 dus dat is minimaal nog 7 uur en dan nog persen.

Maar door het gevroed kom ik in een weeenstorm, maar geeft nog steeds geen goede ontsluiting.
Ik krijg een prikje in m'n been om de scherpe kantjes eraf te halen.....

Rond 0.00 krijg ik persdrang, en na onderzoek blijk ik 9 cm te hebben. De laatse cm hebben ze weg gedrukt (au dat deed goed zeer ). Ik mag eindelijk gaan persen maar ben ondertussen zo moe dat alle weeen weer weg zijn.
De gyn wordt erbij gehaald omdat de hartslag van de baby af en toe dipt.
Er wordt besloten om een infuus te geven om de weeen op te wekken.
Vlak erna komen ze weer goed opgang en mag persen.
En op 25 november om 0.35 is onze zoon geboren.

Helaas heeft hij een bacterieopgelopen doordat de vliezen te lang gebroken waren. Maar op 27 nov mogen we lekker naar huis.

2e bevalling.

Ik ben 27 oktober uitgerekend. Heb wederom een makkelijke zwangerschap.
de kleine s met 33 weken al volledig ingedaald en ligt vast in het bekken.
Met 33.5 wk heb ik het idee dat ik harde buiken heb. Maar na een douche gaan ze niet weg.
Besluit toch maar ff te klokken en ze komen om de 20 minuten en houden 1.5 minuut aan....
Maar na een paar uurtjes zakken ze weer af. Ook verlies ik m'n slijmprop in delen.

twee dagen later op controle heb ik dit verteld. Ze was boos dat ik niet gebeld had. Moet per direct stoppen met werken en goed rust houden. En zolang ik dat doe gaat het redelijk. Maar probeer dat maar eens met een kleuter van ruim 3.

Ze hebben er een hard hoofd in dat ik de 37 weken ga halen. Maar hopen het wel want de baby is niet zon grote.

De weeen blijven regelmatig terug komen.Maar mt 38 weken heb ik er de balen van. Ik doe gewoon m'n ding en we zien wel.
Wel hadden ze gezegt dat ik direct moest bellen als m'n vliezen etc zouden breken of ze nog sneller op elkaar kwamen.

19 okt.
We zaten gezellig een film te kijken en had een paar harde buiken. Schonk er ondertussen weinig aandacht aan.....
Toen ik op het toilet zat voelde ik een harde knak in m'n buik. Ben maar ff blijven zitten vor het geval dat. Maar er kwam niets en na 10 minutjes weer verder film te kijken.
Zeg het nog wel tegen m'n man van die kank.
Na 10 minuten kreeg ik het gevoel dat ik alweer naar het toilet moest. Maar toen ik opstond liep het vruchtwater zo m'n sokken in.
Ik krijg spontaan de slappe lach. M'n man stond me een beetje schaapachtig aan te kijken.En het enigste wat ik kon uitbrengen was "zo voelt het dus om ongecontrleerd in je broek te zeiken"

M'n man gedaan als gezegt en om 23.00 het ziekenhuis gebeld. Maar de zuster vond het onzin en moest maar bellen als ze een uur lang om de 5 minuten kwamen. Er stond trouwens el duidelijk in de papieren dat ze mij moesten laten komen.
Ik moest maar onder de douche gaan staan. Nou ja oke dan. M'n man ondertussen zijn moeder bellen want die zou op de oudste passen, zodat hij lekker in z'n eigen bedje kon blijven slapen.
Maar het douchen vond ik 3x niks!
M'n man met een smoesje dat ik flink weeen had weer het ziekenhuis gebeld.
Was trouwens helemaal niet waar. Af en toe een kleine wee, maar totaal geen kacht (hield nog geen halve minuut aan).
Maar m'n man was bang omdat het toch 20 á 30 minuten rijden was en hij er geen zin in had om het in de auto geboren te laten worden.

Ditmaal een andere zuster die de telefoon op nam en we moesten direct komen...

Om 00.15 waren we in het ziekenhuis op de verloskamer.
Heb samen met de vk(voor mij onbekende) alles door genomen en nog een kopje thee gedronken.
Weeen had ik ondertussen niet meer alleen af en toe een harde buik.
Maar ik moest wel blijven van haar...

Rond 1.10 krijg ik opeens hele heftige weeen. Blijk ook al 3cm te hebben. Met m'n vorrige bavlling in m'n achterhoofd ben ik daar al heel blij mee. Om 1.30 heb ik het gevoel dat ik moet poepen. ze vk kijkt en ik heb al 9cm. het laatste randje duwt ze weg en mag gaan persen.
En op 20 okt om 1.45 is onze dochter geboren.
En om 4 uur stapte we inde auto weer naar huis.

En we lagen alweer lekker in bed toen de oudste wakker werdt.

1e Bevalling:
8 dagen voor de uitgerekende datum moest ik voor controle naar de vk. Toen ik in de auto stapte, voelde ik een steek door mijn buik gaan maar dacht er niet echt over na. Bij de controle was alles goed. Dit was om 16u.
Om 17.30u kreeg ik weeen (gelijk regelmatig, om de paar minuten), nog even gegeten, en daarna werd het pittiger. Om 19.30u vk gebeld, zij kwam om 21.30u en toen had ik 4cm ontsluiting. Omdat ik graag in het ziekenhuis wilde bevallen, vertrokken mijn man en ik. Omdat bij de vk wisseling van dienst was, kwam de 'nieuwe' rechtstreeks naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis aangekomen werd het serieus: pijnlijke weeen! Ik wilde wel pijnbestrijding maar de vk was er nog niet en de gynaecoloog was bezig met een keizersnee. Dus ik moest wachten.
Om 22.30u kwam de vk binnen. Ik had het gevoel dat ik moest persen dus de vk en mijn man trokken mijn broek uit: volledige ontsluiting! Om 22.55 werden mijn vliezen gebroken. Om 23.05 begon ik met persen en om 23.19u is mijn dochter geboren.
Klein scheurtje maar verder niets en gelukkig een gezond kindje!

2e bevalling:
Met 34 weken ziekenhuis in met vroegtijdige weeen, maar mocht na 24u weer naar huis. Daar rustig aan gedaan. Op de uitgerekende datum verloor ik 's ochtends wat roze slijm.
Om 10.30 begonnen de weeen. Gelijk regelmatig en om de paar minuten. Om 14.15u naar het ziekenhuis vertrokken. Daar zijn mijn vliezen gebroken en ben ik om 15.15u in bad gestapt. Om 15.19u werd mijn zoon geboren!
Dit keer geen scheurtjes en gelukkig weer een gezond kindje!

Mijn bevallingsverhaal staat bij de 'verhalen' ergens (op de homepagina) , en daar staan er nog véél meer!

In de leesmap (keuze menu aan de linkerkant) daar vind je heel veel bevallingsverhalen

1e bevalling:

Rond 5.20 voel ik de eerste wee dit zet gelijk door om 9.00 uur vk laten bellen. Nwa zal nog wel even duren. Tegen 11.00 uur hou ik het echt niet meer en laat mijn vriend weer bellen en zeg dat ze nu moet komen. Nou goed vk zal wel even komen kijken. Ze komt rond 11.15 we zullen even kijken hoe ver je bent en wanneer ik terug moet komen. Op het moment dat ze kijkt heb ik al ruim 7 cm ontsluiting en mag vriendlief gelijk kraamzorg gaan bellen. Om 11.53 is onze 1e prachtige meisje er.

2e bevalling:

Om 00.25 krijg ik mijn 1e wee en gelijk komen ze om de 5 minuten. Vriendlief belt gelijk de vk (dit was ook de opdracht omdat ik de 1e keer toch wel redelijk snel was bevallen. Ik heb gelijk het idee dat het wel heel snel zou kunnen gaan en inderdaad om 02.02 na 2 min persen is ons 2e prachtige meisje er.

3e bevalling:

Om 02.30 krijg is wat ik denk weeen, ze zijn erg onregelmatig en heb niet echt het idee dat de bevalling begonnen is, ik ben smiddags gestript dus heb het idee dat het daarmee misschien te maken heeft. Vriendlief houd het niet en roept om 3.15 ik ga de vk bellen, ik zeg nog heel droog ik weet niet zeker of het wel echt is begonnen hoor. Maar goed vk komt, 5 cm ontsluiting, kraamzorg wordt gebeld, mijn moeder is er en we hebben een heerlijk theekransje midden in de nacht met zn allen rond 4.45 wordt het wat heftiger en kan ik ze minder goed opvangen vliezen worden gebroken en na een kwartiertje persen wordt om 4.52 onze 3e mooi meid geboren.

Bij alledrie de bevallingen ging het sneller nadat de vliezen waren gebroken dat vond ik zelf wel prettig. Weeen gingen bij althans sneller over naar de persweeen. Ik heb 3 makkelijke bevallingen gehad al ging de 2e achteraf veel te snel en als je alles achteraf bekijkt is die ook voor ons meisje te snel gegaan. De 3e bevalling was echt een feestje en zou ik hoe gek het ook klinkt best nog een keertje over willen doen.

Ik heb hem al eerder geplaatst maar hier is de geboorte van onze Juul:

Op zondag 12 juli word ik om 07.45 uur wakker met een beetje kramp. Kwartiertje later weer een krampje.
Ik ben dan 41 weken zwanger.
Dit zou het wel eens kunnen zijn!
Oppas voor de twee jongsten geregeld en de oudste ligt nog lekker te slapen.
Jongens worden tegen half 10 gehaald, ik heb af en toe een krampje.
Dochter komt op kwart over 10 uit bed rollen en gaat naar een vriendinnetje. Man en ik vinden het het spannend: vandaag is de dag!
Maar zodra hier de rust in huis is blijven de krampjes weg... Dus man oppert om even een spelletje tennis op de WII te gaan doen. Dat helpt_:_ de krampjes komen er weer aan.
Man zet bevalbad op in de woonkamer, mooie bevalcd's in de cdspeler, luxaflex dicht en achterdeur lekker open voor de frisse lucht. Ik stap om half 12 in bad, heerlijk.
Zodra ik in bad zit komen er meer weeen en gaat het echte werk beginnen. Het valt me mee_:_ ik adem diep in en uit, aan puffen doe ik niet. Gewoon diep in en uit ademen, ogen dicht en genieten van de muziek. Man heeft de camera op het statief gezet want we willen de bevalling graag op film.
Als ik bij mezelf voel constateer ik, dat ik al behoorlijk ontsloten ben en ik voel dat de vruchtzak op knappen staat, het bolt eruit.
Als ik op een gegeven moment op handen en knieen zit voel ik een "plop". Ik vertel mijn man, dat mijn vliezen zijn gebroken. Spannend, nu duurt het niet lang meer.
Bij de volgende wee voel ik een rugpijn opzetten en alhoewel ik graag op handen en knieen wilde bevallen_:_ ik voel op dat moment, dat ik op mijn rug in het water moet gaan liggen. Dat klopt: mijn rugpijn gaat meteen weg en ik voel het hoofdje een stuk naar beneden zakken.
Met mijn handen kan ik dan een stukje hoofd voelen en ik vertel mijn man dat ik het hoofdje al voel en dat hij/zij haartjes heeft.
Mijn man gaat dan achter de camera staan om alles goed te zien en ik voel terwijl ik diep in en uit adem, dat het hoofdje steeds verder naar beneden zakt.
Heel langzaam en gelijkmatig komt het hoofdje steeds verder uit mij. Ik hoef niet te persen, alleen diep in en uit te ademen. Op een gegeven moment voel ik twee kleine stukjes oortjes en ik aai de haartjes op dat kleine bolletje. Ik voel met mijn handen, dat alles goed meerekt en dat er niks op spanning staat. Ik kan rustig in en uit blijven ademen en voelen hoe het hoofdje heel langzaam steeds verder komt.
Op een gegeven moment wordt het hoofdje geboren en voel ik het gezicht. Ik voel, in mijn bekken, dat het kindje de spildraai maakt en dan pers ik 1 keer en floept het lichaampje eruit.
Ik til haar op mijn buik, ik hoor mijn man een blijde kreet slaken en het kindje begint te pruttelen. Ik zie meteen als ik het beentje optil, dat we een dochter hebben. Geweldig!
Ze ligt op mijn buik, heeft haar ogen wijd open en kijkt me aan. Onder het smeer en een lekker stevig lichaampje.
Wat een geweldige ervaring!

We bellen grote zus en de verloskundige. Grote zus is euforisch en is er binnen een paar minuten. De vk komt een half uurtje later.
Zij kijkt naar die kleine meid en lacht, dat dit toch wel een 10 ponder is volgens haar.
En inderdaad: onze lieve kleine meid is zelfs bijna 11 pond! Een klein reusje van 5350 gram en 56 cm!

Ons klavertje 4 is compleet!

zoon* 2005:

OP 8 februari 2005 om 16.45 begonnen me weeen om de 4 minuten te komen......heb het even aangekeken aangezien het al vaker vals alarm was geweest de 2 weken daarvoor,toen ik er om 19.30 nog steeds last van had heb ik me verloskundige gebeld,die is toen komen kijken....ik had toen 2 cm ontsluiting en me baarmoedermond was half verstreken....we spraken af dat als ze heftiger werden ik weer zou bellen.....heb toen de halve nacht met me moeder op gezeten en om 6 uur sóchtends op9 februari weer de verloskundige gebeld want hield het niet meer vol.
ze kwam weer kijken en me baarmoedermond was toen helemaal verstreken en ik had 3 cm....schoot niet erg op dus.ze besloot me vliezen te breken.....dus sóchtends half 8 waren me vliezen gebroken.
Om 12 uur kwam ze terug om te kijken,ik had toen pas 4 cm....ging dus echt erg langzaam...
om 15.00 kwam ze weer terug,,toen had ik 5 cm...het wou dus ECHT niet opschieten....
de afspraak was dat ze om 17.00 weer langs zou komen....vlak voor ze kwam kreeg ik in eens persdrang,dus me moeder belde haar snel op en met 5 minuten was ze er!
ze ging even kijken en ja hoor ik had volledige ontsluiting....laatste 2 uur waren dus heel snel gegaan!
Om 17.20 begon ik toen met persen,dat wou ook al niet opschieten dus om 18.15 heeft ze me toen ingeknipt en om 18.50 kwam Dylan Johan ter wereld,helaas was hij bij geboorte overleden.
zijn navelstreng zat 3 keer om zijn nekje en 1 keer om zijn armpje heen...verloskundige heeft van alles geprobeerd maar het mocht helaas niet zo zijn.

Dochter 2006:

Op 6 Oktober 2006 werd ik al vroeg in het ziekenhuis
verwacht om ingeleid te worden. Ze begonnen die
dag met 2x gel, alleen deed dit helaas niks.
Dus de volgende dag zouden ze weer verder gaan.
Die ochtend, zaterdag 7 oktober kreeg ik weer
gel. En in de avond weer een dosis.
Om 23.00 begonnen dan eindelijk de weeen.
Om 00.00 naar de verloskamer en mijn vliezen
werden gebroken.
Helaas stopten de weeen toen ook en waren er meerdere
vrouwen op dat moment aan het bevallen.
Ik ben toen in slaap gevallen en werd om 5.00
wakker gemaakt door de verloskundige dat ik aan
de wee opwekkers mocht.
Dit hebben ze toen meteen gedaan.
Om 7.00 werden de weeen toch wel erg pittig.
Om 9.05 had ik dan volledige ontsluiting en
mocht ik meteen beginnen met persen.
Om 9.14 op zondag 8 oktober 2006 was ze daar dan
eindelijk: Julia Eline, ze woog 3580 gram en was
49 cm!
Mochten aan het einde van de dag lekker samen
naar huis toe.

dochter 2009:

Op 1 november 2009 zijn ze in het ziekenhuis begonnen met gellen om zo de bevalling in gang te krijgen vanwege voor geschiedenis.
Heb uit eindelijk 3 dagen gel gehad,toen nog een dagje een ballon katheter en op 5 November 2009 aan het infuus met wee opwekkers gegaan.
Helaas lag Fenne met haar hoofdje schuin waardoor ik dus heftige weeen had die niks uit haalden.
Kreeg dus een keizersnede en Fenne is op 05-11-2009 om 15.17 geboren.
Na de keizersnede was ik snel weer op de been en de 2e dag zat ik al heerlijk onder de douche.
Op 08-11-2009 mochten we dan ook lekker naar huis!
Na de keizersnede vloeide ik zo goed als niet,misschien een paar druppels per dag,maar dat was dan ook alles.
6 dagen na de bevalling ben ik terug gegaan want kreeg verhoging en buikpijn.
De verloskundige van het ziekenhuis gaf aan dat er nog stolsels in mijn baarmoeder zaten en dat dat de reden van de buikpijn kon zijn omdat die er dus nog uit moesten komen.
Wel wilde ze een controle echo een week later.
Week later bij de gyn geweest en zaten nog steeds stolsels,moest het weer aankijken en weer een week later terug komen.
Tijdens die afspraak werd er gezien dat het geen stolsels waren zoals ze dachten,maar dat het een placenta rest was.
Op 03-12-2009 kreeg ik dus een curettage.
Vanwege dat ik na de curettage veel vloeide en erg misselijk was moest ik een nachtje blijven.
Dit was maar goed ook,want op 04-12-2009 in de ochtend heb ik een longembolie gekregen. Had 40 graden koorts,saturatie van 87%,hartslag van 145 en was erg beroerd. Zijn ook dat moment 4 artsen bezig geweest met mij en meteen allerlei onderzoeken gehad.
Op 09-12-2009 mocht ik naar huis,maar wel een half jaar lang bloedverdunners gebruiken.
Na de curettage bleef ik alleen vloeien,dus op de na-controle van 15-12-2009 gaf ik dit ook aan,dat ik bleef vloeien (ene dag meer dan de andere) en dat ik nog steeds wisselende temp had en buikpijn.
Weer een echo gehad,maar daar was niks op te zien werd mij verteld.
Wel moest ik in de gaten houden dat ik geen hoge koorts kreeg of nog meer ging vloeien.
Op 24-12-2009 begon ik weer meer te vloeien,maar wilde niet zo net voor de feestdagen naar het ziekenhuis en dacht kijk het nog wel even aan als het na kerst nog zo is dan bel ik.
Maandag 28-12-2009 was het nog steeds zo,was zelfs zo erg geworden dat ik elk uur een nieuw verbandje nodig had,zo erg vloeide ik!
Moest gelijk langs komen op de poli,ook vanwege de bloedverdunners.
Om 11.00 uur was ik er en ging de arts-assistent een echo maken,deze zag daarop een placenta rest( jaja.....weer een fout van ze)
De arts-assistent heeft toen de dienstdoende gyn er bij geroepen en deze bevestigde wat zij zag.
Ik kreeg een opname formulier en een lab formulier en moest dus bloed laten prikken en gelijk door naar de afdeling voor opname.
Eerste instantie was het de bedoeling om die dag al een hysteroscopie te gaan doen,maar mijn bloed was veel te dun die dag dus mocht het niet.
29-12-2009,een dag later wilde ze het nog even aan kijken of het vloeien van zelf minder zou worden.
Dit deed het niet en op woensdag 30-12-2009 heb ik om 14.30 een hysteroscopie gehad en wrd er inderdaad duidelijk dat er nog een placenta rest zat,deze werd dus gelijk verwijderd.
Eenmaal terug op de afdeling om 17.00 uur voelde ik mij goed!
Vloeide stukken minder!
Moest wel nog een nachtje blijven,dit vooral omdat ik bloedverdunners gebruik.
Toen ik net beneden was waren mijn vriend en de kleinste er ook,dus heerlijk met mijn ukkie liggen knuffelen.
Om 19.00 uur zijn hun naar huis gegaan en wilde ik even gaan slapen.
Alleen om 19.30 werd ik behoorlijk duizelig en misselijk en kreeg extreme buikpijn.
Omdat de gyn niet in huis was op dat moment kwam de verloskundige die dienst had bij mij kijken.
Had op dat moment een hartslag van tussen de 120 en 140 en bij onderzoeken van mijn buik schoot hij uit boven de 160!
De verloskundige heeft meteen de gyn gebelt en die is meteen gekomen!
Om 20.00 was de gyn er en zodra hij de echo op mijn buik zette werd meteen duidelijk wat er aan de hand was.
Ik had een inwendige bloeding,baarmoeder was stuk gegaan bij de curettage!
Mijn vriend was inmiddels door de verpleging gebelt en die kwam net op het moment dat ik voor o.k. ging binnen.
Om 20.30 lag ik in de o.k. en om 1.00 waren ze klaar met mij.
Kreeg te horen dat mijn baarmoeder aan de achterkant gescheurd was,maar dat ze er via de kijkoperatie niet bij konden omdat mijn baarmoeder aan de voorkant verkleefd was.
Ze hebben toen dus het litteken van de keizersnede opnieuw open moeten maken om mij te kunnen hechten.
Ook heeft hij de voorkant van mijn baarmoeder open moeten maken om de achterkant te kunnen hechten.
Na de operatie heb ik 4 zakken bloed gekregen,aangezien mijn hb nog maar 2,4 was!
Ook had ik 2 infusen,1 voor het bloed en de ander voor de morfine pomp en gewoon vocht. Ik had een drain voor het wondvocht,extra zuurstof en een katheter.
Heb totaal 3 weken in het ziekenhuis gelegen en thuis ook nog het 1 en ander daarna te verduren gehad.

( heb alle verhalen gekopieerd, staan op mijn pc als bestanden)

hallo

bevalling 1 stijn.
ik ben 27 mei uitgerekend en in de nacht van drie op vier juni breken mijn vliezen en beginnen ook de lichte weeen,
rond een uur of 8 de vk gebeld en die komt kijken, vier cm ontsluiting gaat lekker dus als de weeen regelmatig komen mag ik weer bellen anders komt ze tegen 1 uur nog eens,
de hele ochtend tussn de vijf en zeven min een wee en om 1 uur vallen ze weg en ga ik lekker slapen. (wat dus niet de bedoeling is volgens onze vk) de vk komt nog eens en besluit om mij naar het zh te brengen omdat ik uitgeput raak en de ontsuiting om drie uur nog steeds maar 4 cm is.
in het ziekenhuis weeenopwekers, en om half 8 persen en 5 over 8 is hij geboren met een pomp en knip een gezonde zoon van 8 pond.

sam bevalling 2, omdat ik bij stijn overtijd ging dacht ik dat zou nu ook wel.
ik was 27 juni uitgerekned. 27 juni smorgens sta ik op en maak stijn en mij klaar om naar een speelafspraak gaan. plas ik tog zomaar in mn broek (dacht ik he) en ga lekker spelen met stijn. komen we thuis til stijn op en alles nat ow dat is vruchtwater schoot gelijk door mn hoofd ik vk bellen en plat op bed sam was niet ingedaald. verder niks en lekker laten verwennen.
savonds om 8 uur komen de vk kijken en maken een afspraak in het zh voor de dag erna, om me in te leiden, ivm gebroken vliezen,
om twaalf uur denk ik ga lekker douchen en slapen want morgen een heftige dag, man lief lekker laten slapen,
nou na die douche!!
om ha.l
f een begon de lichte weeen
om half drie mn man wakker gemaakt dat hij moet bellen want ze worden wel erg heftig
hij aan het bellen roep ik hem dat ik moet poepen hij en vk in rep en roer.
ondertussen de weeen weg puffen met de vk aan de telefoon. komt om drie uur een andere vk binnen en vangt sam op. dus een heerlijke snelle bevalling van een zoon van 7 pond

bevalling drie femke.
ik ben op 24 aug uitgerekend en mag wachten op haar tot 29 aug.
deze begon ook in de nacht te rommelen en omdat sam zo snel was moest ik geleik aan bel trekken dus na onrustig slapen elk uur een kramp en zo om 8 uur gebeld.
1 cm ontsluiting en afwachten maar .hou het in de gaten.
schoonouders gebeld of ze sam en stijn konden halen zodat ik tog kon gaan slapen. geen probleem.
jongens weg om negen uur en ik lekker douchen. kon ik denny roepen kon mn eigen niet meer aankleden van de pijn en naar beneden komen. hij helpen vk bellen en naar het zh. (dit was afgesproken omdat femke klein was/is) daar aangekomen breken mijn vliezen om kwart voor tien. kijken na ontsluiting vier cm.
kwart over 11 moet ik poepen de vk, kraam en denny staan op van hun koffie. (doe het hliefst weeen wegpuffen zonder mensen om me heen dus zo ver mogelijk bij mij uit de buurt blijven dan) en zien he hoofdje al staan dus om 10 voor half 11 is ze geboren, een klein meisje van 5 pond,

dit zijn mijn verhalen hopelijk hebben alle meiden zn bevalling als mij de laatste twee lekker snel!!!

doei

Van dinsadg op woensdag word ik voor de zoveelste keer wakker, omdat ik moet plassen...
Ik voel wat lichte krampjes maar heb verder geen pijn. Ik voel dat de bevalling eraan komt!!! Ik maak mijn man even wakker, vind het wel spannend. Het zal ons eerste kindje zijn. Mijn man springt op en vraagt of hij de verloskundige moet bellen! Nee, dat hoeft niet want er is nog niks echt gaande... Vind het wel heel erg lief, dat hij het ook spannend vind.

We liggen nog een paar uur samen te kletsen en te dromen over wat er komen gaat. Dan rond 6 uur wil ik uit bed om wat rond te lopen, ben onrustig. Beneden ruim ik de vaatwasser leeg, tja, je moet wat om 6 uur 's morgens... Verder ziet het huis er keurig uit, te danken aan mijn nesteldrang...

Als ik naar boven wil lopen, het is dan bijna 7 uur, krijg ik wel echte weeen. Ik ga naar boven en als ik naar het toilet ga, verlies ik wat bloed. Toch maar even bellen...
Als ik de verloskundige bel, krijg ik een wee, ze luistert mee en geeft me het advies om even in bad te gaan. Mijn man maakt een lekker badje klaar en om half 8 lig ik erin. Mijn moeder smst me, dat ze vanmorgen gaat fietsen met een vriendin. Het is geen mededeling maar een verkapte vraag. Omdat ik dinsdag overdag misselijk was, had ze het vermoeden dat ik misschien wel eens aan het bevallen was... Wij hebben een hele sterke band en ook zij is vannacht wakker geweest, ook zij was onrustig... Heel bijzonder!

Ik sms terug, dat ik aan de gang ben en dat ik het fijn vind, als ze in de buurt blijft...

In bad worden de weeen sterker en sterker en doen ze behoorlijk zeer. Rond half 9 wil ik uit bad en mijn helpt me, omdat ik er zelf niet uit kan komen.

Ik ga op bed liggen en ik krijg enorm sterke weeen(persweeen), ik voel ons beebje zakken en vraag mijn man de verloskundige nogmaals te bellen. Het gaat nu erg hard!
De verloskundige komt eraan en mijn man met steig in mijn rug duwen om de weeen op te vangen. Dit is pittig!!!

Mijn man zet de deur op een kier en tegen negenen komt verloskundige eindelijk binnen. Ze kijkt hoeveel ontsluiting ik heb. Ik mag mee persen, want ik heb volledige ontsluiting!!! Best een verrassing! Om 9.02 mag ik persen en om 9.12 uur prikt ze mijn vliezen door en om 9.16 uur is ons kleine meisje er!!!!!!

Wat een geluk en wat een wonder! Voel me ontzettend trots en bovenal echt vrouw! Ik ben moeder geworden van het liefste en mooiste meisje van de hele wereld! Ons meisje: Sophie!!!

De bevalling is me ontzettend meegevallen, een recordtijd: vanaf de eerste echte weeen tot de geboorte maar 3 uur!!!! Het herstel is vlot en we kunnen heerlijk gaan genieten van ons meisje! En we genieten nu nog steeds volop van ons Sophietje! In maart 2011 krijgen we er nog een wondertje bij!!!

Ik was eigenlijk 13 juli uitgerekend maar al die tijd gebeurde er weinig.Op donderdag 24 juli begon er wel wat te rommelen en was ik de hele tijd heel misselijk dus ik at niks meer.Ik dronk wel gewoon.
Het gerommel zorgde dat ik niet meer goed sliep.Op vrijdag 25 juli zijn we nog even een half uurtje naar de kermis geweest.Zaterdag hebben we uiteindelijk de verloskundige gebeld omdat het gerommel maar aan hield en ik niet meer dan 5 uur had geslapen vanaf woensdagnacht.
Ze zei dat ik voorweeen had maar dat ik wel moest slapen en als dat zo niet lukte dan met hulp.Ik moest dus naar het ziekenhuis omdat de vk geen slaapmedicatie mocht geven.Ik ging dus naar het ziekenhuis en kreeg een spuit met slaapmiddel.Ze zeiden daar nog:"wat een bewegelijke baby".(Ik dacht nog:"vertel mij wat het zit in mij").
Ik was wel echt ziek en hield niks binnen zelf geen kopje thee.Ik heb daar de hele nacht geslapen(met wat plaspauzes tussendoor).
De volgende ochtend om 8 uur mocht mijn man bellen of hij mij weer mocht komen halen.Uiteindelijk heb ik toen nog een spuit gekregen en om 12 uur gingen we naar huis.Ik had toen 1 cm ontsluiting en ze zeiden dat het misschien wel helemaal zou stoppen.(Er was nl een rekenfoutje gemaakt waardoor ze dachten dat ik minder ver was en onze dochter was maar heel klein wat dit in hun ogen bevestigde dus ze meende dat ik nog wel weken kon doorlopen).Maar goed thuis ging het toch langzaam maar zeker door.Ik was heel erg in mezelf gekeerd en heel erg misselijk.En omdat ik bi had en lage rugweeen kreeg had ik heel veel pijn.Om 21.00 hield ik het niet meer uit en heb ik mijn man gezegd de vk te bellen.Er kwam een vervangster onze eigen vk was af aan het ronden bij een bevalling.
Zij was helemaal niet aardig en begon tegen mijn man dat ik aan de andere kant van het bed moest liggen,dat er te weinig licht was en dat het bed te laag was.Tegen mij zei ze dat ik pech had als ik niet meer kon want "ik zou wel moeten".Ik mocht wel van haar in de douche nadat ze had gekeken hoeveel ontsluiting ik had.Ik had 4 cm ongeveer.Om 21.15 ging zij weg en ik onder de douche.
En om 22.00 uur zei ik tegen mijn man dat hij de vk moest bellen dat ik NU moest bevallen.
Hij belde en onze vk was al 26 jaar vk en ze kwam echt helemaal op haar gemakje aan(zij dacht echt omdat ik nog geen uur geleden nog maar 4 cm had dat ik nu 5 misschien met geluk 6 cm zou hebben).
We woonde in en flat 11 hoog.En ze had haar koffertjes in de auto liggen.Maar toen ze boven kwam merkte ze dat het serieus was.Ik had dus echt in nog geen uur tijd 6 cm ontsluiting erbij.De vk was er om 22.20 en om 22.37 is onze dochter geboren.Met dus alleen de vk en mijn man want ze had geen tijd om de kraamhulp te bellen.

Onze zoon kwam pas 6 jaar later.Ik was 11 juli uitgerekend.Maar er gebeurde niks.Had mijn collega al weken harde buiken en voorweeen en gerommel enz bij mijn gebeurde helemaal niks.Donderdag 22 juli moest ik naar het zkh voor controle en een echo en daar werd gelijk gekeken of ik misschien weeen had.Nou niks dus.Vrijdagochtend begon het opeens wat te rommelen en kreeg ik steken in mijn buik enz.Ik werd meteen ook helemaal misselijk en ziek en ik hield niks meer binnen.
Om 21.30 uur was het echt begonnen.We hadden de vk gebeld(omdat we vroeg moesten bellen omdat ik bij onze dochter opeens zo heel heftige weeen had en het toen supersnel was gegaan).
Toen zij kwam braken mijn vliezen en ze kon merken dat ik flinke weeen had.Ze werd opgeroepen en ze zou later weer terug komen.Om 23.00 had ik geen ontsluiting erbij(ik zat op een heel klein beetje zij zei 1/2 cm).
Ze zei dat we er rekening mee moesten houden dat ik naar het zkh zou moeten om te bevallen.
Mijn man belde zijn ouders zodat onze dochter naar hun kon.
En om 1.00 uur moest ik naar het zkh.
Daar waren we de eerst 1 1/2 uur alleen.En toen kwam er een vk en die zei dat ik 1 cm ontsluiting had.Het was half drie en in die paar uur was er dus niks gebeurd terwijl ik wel flinke weeen had.
Ik werd aan een infuus gelegd met weeeenopwekkers maar die maakte de weeen alleen wat langer maar verder niet heftiger ofzo.
De gyneacoloog werd elke keer gebeld en die zei dan:"zet het infuus maar wat hoger".Uiteindelijk kreeg ik pijnbestrijding(er werd mij uitgelegd dat ik anders niet meer zou kunnen bevallen omdat al mijn energie nu opging aan het opvangen van de weeen terwijl onze zoon niet indaalde.Om half zeven in de ochtend kreeg ik die pijnbestrijding en een catheter.
Toen mocht ik dus niet bevallen tenzij er minstens een uur tussen zat.
Ik was echt een beetje stoned ervan.Alles wat ik zei was in Limburgs dialect wat ze in Brabant niet echt verstaan.Na 8 uur begonnnen ze elke keer opnieuw over een ks.Maar goed dan werd er gekeken en dan was er net weer een randje ontsluiting bij en dan mocht ik weer even.
Om 11 uur kreeg ik heel erge persdrang maar ik mocht niet persen.Dat was echt tegennatuurlijk en dat vond ik vreselijk.Om 12 uur 20 mocht ik eindelijk wel persen.Er was een verpleger een gyneacoloog en een ka omdat onze zoon in het vruchtwater had gepoept.
Om 12.32 is hij geboren en hij werd meteen meegenomen om na te kijken.

Bij onze eerste zou het fijn zijn geweest als mijn bi onderkend was geweest.Ik had nl wel al die klachten maar meende dat dat erbij hoorde dus er is niks mee gedaan.Als ik dat had geweten en ik had oefeningen gehad dan had ik het gemakkelijker gehad om de ontsluitingweeen op te vangen.En het was heel fijn geweest als er duidelijker was gezegd dat douchen gewoon mocht.In de douche ging net die scherpte van de pijn eraf en was het te verdragen.Daarbij vloog mijn ontsluiting opeens door van 4 naar 10 cm.

In het zkh was er veel te weinig tijd en aandacht.Al voor mij laat staan dat er iemand was die naar mijn man omkeek.
Ik wijt het totaal 100% aan mezelf dat ik geen koffertje had klaarstaan(ik was nl in ontkenning ik wilde per se niet in het zkh bevallen).Aan de andere kant wisten ze in het zkh dat we totaal onverwacht naar het zkh moesten.Er werd niet eens verteld waar mijn man wat te drinken kon halen,hij kreeg geen stoel enz.
Daarbij kwam elke vpk zich voorstellen en zat iedereen aan mij(met een washandje mijn gezicht deppen terwijl ik flinke weeen had enz).
Ik vond dat vreselijk maar omdat ik ook weer in mezelf gekeerd was zei ik er niks van.
Ik moest uiteindelijk een nacht in het zkh blijven en ik vond het vreselijk.Ik heb echt zes keer gevraagd om water en toen kreeg ik 2 halve glaasje lauw water.
De vpk die er in de nacht was was volgens mij een beetje overspannen en niet echt aardig voor ons en ook niet voor de babies.
Niemand had mij uitgelegd dat er in de badkamer van die kannen waren om na het plassen te spoelen dus nu ging ik elke keer maar even spoelen in de douche.Er was een vpk en de kraamvpk die waren echt heel lief.En de verpleger die bij de bevalling was was ook een schat.
Maar verder vond ik het echt erg afgstompd personeel waar je een nr voor was die zich kennelijk niet konden voorstellen dat dit spannend en uniek voelde.

Hoewel ik denk dat het voor mij er niet meer inzit nog een derde te krijgen zou ik nu eerder in de douche gaan.Vooraf met mijn man afspreken wat ik wel en niet wilde zodat als ik dat niet meer kan zeggen hij dit kan doen.
En ik was allebei de keren tot het diepst van mijn hart geroerd om de steun die ik van mijn man heb gekregen.
Bij allebei de bevallingen is hij zo'n enorme emotionele steun voor me geweest zonder hem had ik beide keren niet kunnen bevallen.
Ik vond het met name in het zkh dan echt erg dat hij niet eens een complimentje kreeg(wel van die vpk trouwens die was echt wel lief en leuk maar verder keek werkelijk niemand naar hem om terwijl hij 14 uur naast mijn bed heeft gestaan en zag dat de hartslag van zijn zoon helemaal dropte enz.

Maar goed we hebben twee prachtige kinderen en de eerste bevalling was achteraf gezien al best een gemakkelijke bevalling.De tweede was flink pittiger maar ik had zo ontzettend zelf alles onder controle.

Ik vind het heel bijzonder om alle verhalen te lezen.

Bevalling van Sara 2005
Maandag 24 oktober, niets aan de hand behalve dan dat ik ineens heel onrustig was. Alles was en strijk moest gedaan er moesten nog kaartjes afgemaakt worden voor de kaartenmailinglist etc. Druk, druk, druk dus. Op dat moment drong het niet echt tot me door. ik moest altijd lachen als mama zei dat je vanzelf nesteldrang krijgt, dan MOET je ineens opruimen en schoonmaken. Ik kon me dat van mezelf niet voorstellen, nou ik heb het dus wel degelijk gehad.
's nachts heerlijk geslapen.

De volgende dag (25 oktober) om half 8 werd ik wakker omdat cornelis er uit moest en toen had ik erg last van mijn rug dus vroeg aan cornelis of ie even in mijn rug wilde douwen. Dat was wel even prettig. Cornelis ging naar z'n werk en ik bleef lekker in bed. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat er een regelmaat in die rugpijn zat. Het kwam vanuit mijn rug en ging dan door mijn buik weer weg. Een soort golven.
Toch maar eens op de klok kijken. De weeën kwamen om de 5 minuten en duurden ongeveer een minuut. Als het 2 uur aanhield mocht ik de VK bellen. Rond kwart over 10 toch maar de VK gebeld, want het duurde dus al ruimde 2 uur en die regelmaat was gebleven. Na een kwartiertje was de VK er, Rieneke had dienst. Een ontzettend fijne VK dus dat vond ik wel prettig. Ze vroeg even wat dingetjes, dronk een bakkie thee en ging toen kijken. Mijn BM was verstreken, maar er was nog geen beginnende ontsluiting. Het was inmiddels kwart over 11. Ze adviseerde mij om lekker een douche te nemen met 2 paracetamolletjes en vanmiddag wat afleiding te zoeken. Om dat ik nog zo veel praatjes had, had ze niet direct het idee dat het vandaag zou gaan gebeuren. Het kon doorzetten, maar het kon ook nog een paar dagen duren.

Toen ze weg was heb ik Cornelis gebeld, afgesproken dat hij gewoon bleef werken, maar dat ik hem zou bellen als het echt zou doorzetten. Hij zou in ieder geval niet al te ver weg gaan (is chauffeur). Daarna mijn moeder gebeld of ze 's middags kon komen om mij wat af te leiden. Mama was er om 12:30, Ik had ondertussen gedouched. We zijn een eindje gaan wandelen en hebben de rest van de middag gerummikubd. Ondertussen bleven de weeën in het zelfde ritme komen. Vanaf 16:00 uur werden ze heftiger. Was achteraf wel komisch. Ik kon niet meer blijven zitten, dus het was steentje leggen (rummikub) en dan een rondje om de tafel, hangen op de bank, puf,puf,puf etc.

Om 18:00 kwam Cornelis thuis en de weeën werden steeds heftiger, hij moest echt mijn rug masseren. Ondertussen wel wat gegeten, maar kreeg niet veel weg. Cornelis zijn broer kwam er ook nog in, maar die hebben we weg gestuurd.

Weer de VK gebeld, die kwam om 19:15. Weer even gepraat en toen heeft ze weer even gekeken. 2 cm ontsluiting op dat moment. Wederom vond ze dat ik nog veel te kletserig en in goede doen was en verwachte ze niet dat het gauw zou gaan gebeuren, maar het zou geen dagen meer duren. Ze ging even rekenen en zei toen:"uitgaande van een eerste bevalling zul je ongeveer ergens tussen 3 uur 's nachts en de vroege ochtend gaan bevallen." We zouden dan ook een andere VK bij de bevalling hebben. Eentje die we nog niet eerder gezien hadden. Dus wij hadden zoiets van "dat wordt een fijn nachtje". Toen de VK wegging hebben we mijn ouders ook naar huis gestuurd. We wilden even met z'n 2-en zijn. Ik had nog aan de VK gevraagd of ik in bad mocht om even wat te ontspannen en dat mocht. Nou niets ontspannen. Ik stapte om 20:30 in bad en was er gauw weer uit. Ik leek wel een dolfijntje, kon alleen maar door het bad rollen van de pijn. De weeën leken niet meer op te houden. Het bad versnelde het juist ipv dat ik wat kon ontspannen. Arme Cornelis, niet even rustig achter de pc, maar aan de bak. Rond 21:00 had ik het idee dat ik moest poepen, maar dan aan de voorkant, dus ik schreeuwde naar Cornelis dat ie moest gaan bellen. Hij had zoiets van, bellen? maar het kan toch nog lang niet. Dus ik weer schreeuwen BELLEN, wist ondertussen niet waar ik het zoeken moest. De VK was er heel snel en toen bleek ik 10 cm ontsluiting te hebben. Evenlater kwamen de vliezen naar buiten. De VK moest ze kapot prikken, ze kreeg ze niet kapotgetrokken. Ik had enorm veel vruchtwater, maar zag er mooi helder uit. Daarvoor had de VK al gezegd dat Cornelis mijn ouders moest bellen als wij nog wilden dat ze erbij waren. Dus hij gebeld. Om 21:25 mocht ik gaan persen. Om 21:40 kwamen mijn ouders binnen, pa mocht gelijk kruiken gaan klaarmaken omdat de kraamhulp er nog niet was. Cornelis en mama ondersteunden mij tijdens de weeën. Om 21:55 is Sara geboren. Ze had meteen 3 10-en voor de apgarscore. Gaf ook meteen een harde schreeuw af toen ze eruit was. De placenta kwam binnen 10 minuten erna. Wel fijn dat doordat alles ineens zo snel ging Rieneke toch onze bevalling kon doen en dat Sara thuis is geboren. Dat wilden we heel graag.

Ik ben niet ingescheurd of ingeknipt en herstelde eigenlijk heel snel na de bevalling. Ook Sara doet het heel goed. Al met al voor een eerste bevalling een fijne ervaring (behalve de weeënstorm). We moesten wel allebei heel erg wennen dat we ineens zo snel ouders waren, die ochtend dachten we nog dat het nog wel even zou duren, hadden niet verwacht dat we diezelfde avond ouders zouden zijn. En dat het een meisje zou zijn hadden we ook niet verwacht, hihi, we dachten de hele zwangerschap dat we een jochie zouden krijgen. Mijn moeder riep het is een meisje en wij hadden allebei zoiets van "huh een meisje??" Maar we zijn onwijs blij met haar en supertrots!!!!

bevalling van Fenna 2009
vanaf 3 weken voor de uitgerekende datum steeds voorweëen gehad, maar er gebeurde verder niets. De uitgerekende datum ging voorbij. Op woensdag 21 oktober begon het wat meer te rommelen. De verloskundige kwam, maar er was geen ontsluiting. De hele dag doorgerommeld en om 20:30 weer de VK gebeld, 1cm ontsluiting. ivm de snelle ontsluiting bij Sara is ze een uurtje blijven kletsen en heeft om 21:30 weer gekeken. Nog steeds 1cm, grrrr, dus deze keer geen snelle ontsluiting De VK ging weg, maar zei wel dat ik moest bellen als ik het gevoel had dat de weëen erger werden. Rond 22:20 kon ik het niet meer houden en vroeg mijn man om de VK te bellen. Ik zat met mijn rug naar hem toe op mijn kniën voor de bank weëen weg te werken en het was stil achter me, dus ik kijk achterom zit ie met de telefoon in zijn hand naar het nieuws te kijken zonder te bellen . VK gebeld en die zou komen, maar ze moest wel een eindje rijden. rond 22:40 ziet mijn man een auto voorbij rijden, maar die rijdt door (we wonen in een wegje waar 's avonds bijna geen auto's doorrijden), dus mijn man vliegt naar buiten om er achteraan tegaan. ondertussen voelde ik wat zakken en kon het niet meer houden van de pijn. Manlief kwam binnen met VK en toen ze keek had ik 8cm ontsluiting. Ze ging haar koffer halen, ik ging ondertussen op het bed liggen en daar braken de vliezen. Toen de VK weer naast me stond (ze was dus eigenlijk net 5 minuten bij ons binnen)kwam het hoofdje eral uit, Fenna keek me aan, was een sterrenkijkertje. Ik wist niet wat me overkwam, had totaal niet in de gaten dat ik al persweëen had gehad. Een tel later werd Fenna helemaal geboren en heb ik haar aangepakt. Wederom een overdonderende bevalling, maar zo anders dan bij de eerste.

Leuk al die verhalen te lezen.

Wat super al die bevallingsverhalen, echt heel erg interessant om te lezen en de verschillen te lezen. Leuk al die reacties van jullie.

Willen jullie ook nog even de volgende dingetjes laten weten na het bevallingsverhaal??:

Wat had je bijvoorbeeld liever anders willen doen? Wat vond je het ergste en wat is niet zo erg geworden als je had verwacht. Eventuele tips nog voor de kersverse bevallers?

Ben erg benieuwd naar tips enzo...Van het eerste verhaal heb ik in ieder geval al goede punten opgepakt!

Bedankt allemaal!

Hi Rinexe,

Ik had bij beide bevallingen niets anders willen doen. Met name het bevallen in bad vond ik heerlijk (al zat ik er maar een paar minuten in). Ik vond alles meevallen, alhoewel het erg pijnlijk is als het hoofdje staat.
Verder heb ik erg veel gehad aan mijn zwangerschapsyoga. Met name de ademhalingsoefeningen om te ontspannen werkten prima! Dat zou ik echt aanraden.
Ik vond het erg prettig om in het ziekenhuis te bevallen (just in case..) en dat werkte voor mij dus ook goed. Dus mijn tip: ga op je gevoel af en doe waar je je lekker bij voelt.
Ook ben ik blijven lopen tijdens mijn weeen en dat schijnt te helpen met de ontsluiting (zwaartekracht). In mijn geval klopte dat ook want ik heb er bij beide maar 5,5 uur over gedaan. Maar ik moet er eerlijk bij zeggen dat ik ook niet had kunnen liggen of zitten kon mijn weeen niet in een andere houding opvangen..

Alvast succes met je bevalling!

Vrijdag ochtend, iets voor 07.00 zijn mijn vliezen gebroken. Ik lag lekker in bed toen ik een soort knak voelde en het heeeel warm werd tussen de benen. Ik heb echt wel een paar minuten gelegen om te snappen wat er gebeurd was.
Ik manlief wakker gemaakt. Die moest effe bij komen.Lagen we daar. We kregen zelfs de slappe lach want we wisten niet wat te doen .
Hij wat handdoekken gepakt en ik ben toen naar de douche gestrompeld.Wat een water zeg.
Toen begon ik langzaam al wat buikpijn te krijgen. Om half 8 mijn ouder sgebeld en vertrokken naar het ziekehuis. Op de eerste hulp kwam er weer een waterval van vruchtwater,het liep me langs de benen heen.
Op naar de derde etage. Inwendig inderzoek. Bijna nog geen onstluiting, nog geen pinkje.
Naar de kamer gebracht, pjama aan en aan de monitor. Weeen kwamen al op gang.Echo gehad en ze zeiden al tegen elkaar dat hij met zijn gezichtje naar voren lag. Ik als bw expert weet dan al genoeg hè Maar ze wouden er niet verder op ingaan eigenlijk.
Weer onderzoek maar geen verder ontsluiting. De hele middag zo door gehobbeld, goede weeen maar om 19.00 nog maar 2 cm. Pfffffffffffffffffffff
De moed zakte me in de schoenen. In bad gezeten met muziek, dat was wel fijn. Maar de ween waren echt niet meer te houden. Ik heb echt in elke positie gelegen, gehangen. De verloskamer leek wel een slagveld.Overal lag wel wat, kussens stoelen ,touwen. Ik moest ook een paar keer op een soort van poef hangen om te kijken of hij zou draaien, dat deed zoooo zeer en ik kon het echt niet. Ik vond het het fijnst om met mijn man te schuifelen. Ik heb hem zelfs in zijn schouder gebeten,arme jongen hahahahahaha.Ik kreeg onderhand een infuus met antibiotica omdat de vliezen meer als 12 uur geleden gebroken waren
De verloskundige was super trouwens!!!! een leuk mens. Heb er 3 gehad want elke keer begon weer een nieuwe dienst hahhhaha. De laatste is wel gebleven ook al was de dienst voor bij.
Nou toen was het 00.00 en ik had het helemaal gehad. Ik was gewoon aan het huilen, begon in het Nederlands te praten en ik was echt niet meer bij.
Toen kwam de gynecoloog.Inwendig onder zoek 7 cm ofzo. Ik was het zoooo zat en ik wou naar huis hahahahah.
Ik zou weer een infuus krijgen met weeenopwekkers, weet zo de naam even niet.Maar ik wou niet want was bang dat het nog meer pijn zo gaan doen maar de verlos zei ,meis je zit al aan de limiet met pijn .Het doet niet zeerder maar je krijgt langere weeen.Ik wou echt niet en heb gesmeekt het niet te doen maar het moest.ALs er om 01.00 geen verandring was zou het een keizersnee worden. Ik heb hem echt gesmeekt om het meteen te doen maar hij wou het echt proberen.Om half 1 kwam hij weer even langs.Iets meer onsluiting.Weer gesmeekt, nee 01.00. Om 10 voor 1 kwam de gyn wer langs en probeerde hem ervan te overtuigen dat de klok stil stond en dat het al 1 uur was

Toen werd het eindelijk 1 uur en ...'mevrouw, het wordt een keizer snee'
Ik was zooooo blij. Hup catheter erin. E wachten op het operatieteam dat opgepiept moest worden. Ik heb op dat moment een wee gekregen die niet meer ophield. Tot aan de ruggeprik aan toen, jezus wat deed die wee pijn.
Op de operatie tafel werd ik heel bang voor de prik maar heb er niks van gevoeld. EN toen......ohhhhh geen pijn meer. Wat een ontspanning.
Alec is om 01.54 geboren. Het operatieteam was supersnel terplaatse. Was ze geraaie ook hahahahha.

Alec werd even gewassen en naast me neer gelegd.Daarna werd hij weggehaald en naar pappa gebracht die buiten stond te wachten
Hij had een score van 9/10 en later 10/10!!!!!!!!!

Weer in mijn eigen bedje, pap en mam gebeld om 02.50. Die stonden op het punt om op te staan om hier heen te komen

Hele nacht niet kunnen slapen.Wat een emoties.

Dat was um :)

Het enige dat ik een eventuele volgende keer anders zou doen is de vk later of helemaal niet bellen (die dag)
Verder was het helemaal super.

Onze eerste zoon.

'S nachts had een wat onrustige buik. In bad gegaan en toen werd het weer rustig. Weer in slaap gevallen en om 9u de VK gebeld. Die kwam en ik bleek 4cm ontsluiting te hebben.Om 12u kwam ze weer en nog steeds 4cm. Toen ze mijn vliezen brak dacht ik dat ik gek werd hhahahah zo snel ging het ineens. Ik hield het ook niet meer van de pijn. Besloten om naar het ziekenhuis te gaan.
Daar aangekomen bleek ik 8cm te hebben. En om half 4 hadden we onze zoon in onze handen. ow dit was met 39weken en 6 dagen

2de zoon.

Dacht dat mijn vliezen gebroken waren maar ging naar de wc en had allemaal bloed en stolsels in mijn onderbroek. De Vk gebeld die kwam meteen en ik moest meteen naar het ziekenhuis.Bleek 3cm onsluiting te hebben.
Alles was ok maar moest wel blijven.Ze zouden me 's morgens inleiden.
Om 8u smorgens keken ze even(had nergens last van) en had 5cm en braken ze mijn vliezen. Toen was het weer feest
Maar goed je weet waar je het voor doet he hahhaah
om 9u28 hadden we onze 2de zoon in onze handen. Ook met 39weken6dagen.

Waar ik bang voor was was om geknipt te worden en helemaal gehecht.Hier sliep ik gewoon slecht van de laaste week van de zwangerschap
Gelukkig is dit beide keren niet gebeurd.Zou niet echt iets anders doen.

Nu zwanger van ons derde wondertje

het is al bijna 9 jaar geleden,wat gaat de tijd hard.

ik was 40 weken,toen het begon.
ik was 2 weken daarvoor al mijn slijmprop verloren.
die dag was ik erg druk geweest,nog even dit,nog even dat doen.
toen ik klaar was ben ik naar mijn schoonmoeder geweest,en die werd gebeld door mijn schoonvader of ze wat kwam drinken in het cafe,nou dat kon ik had nergens geen last van dus geen probleem.
toen zij zich ging omkleden,ging ik even naar de WC en ik kreeg toen een hele erge steek van ondere.
maar ik dacht dat het niks was en toen hebben ik en mijn schoonzusje haar weggebracht,op de terug weg kreeg ik steeds meer een raar gevoel in mijn buik.
thuis gekomen kwam mijn man met een vriend wat ophalen en vroeg toen wat hij ging doen en hij zou een biertje daar gaan drinken of de bevalling moest beginnen,maar ik had geen zin erin dat hij uren om mijn heen zou hangen met weeen,dus toen zei ik heel gemeen nee hoor schat voel me prima .
terwijl het gevoel in mijn buik steeds regelmatiger werd.
later die avond kwam een nichtje langs ze kwam even kijken voor ze ging stappen,toen heb ik haar verteld dat ik een raar gevoel in mijn buik had dat best regelmatig was.
we zijn toen de tijd bij gaan houden,en het was indd regelmatig rond de 6 min.
maar toch kon ik niet zeggen dat het weeen waren,ik zei als dit weeen zijn waar zeuren die vrouwen dan allemaal over.
om 12 uur s'nachts (was toen al 5 uur later)zijn we naar de buurvrouw aan de overkant gelopen,want zij moest het wel weten ze had al 5 kinderen op de wereld gezet.
en indd het waren weeen volgens haar.
ik heb toen om half 1 mijn man maar gebeld,dat hij toch maar terug moest komen.
toen hij thuis kwam,wilde ik gaan slapen want het deed toch geen pijn dus dat moest lukken.
ik lag nog geen 10min op mijn bed,toen ik een soort luchtbel in mijn buik voelde en hoorde klappen,dus ik gilde naar mijn man dat ik dacht dat mijn water was gebroken alleen ik voelde niks,dus hij trok me broek naar beneden en toen kwam het met volle vaart eruit zetten.
ik sprong van mijn bed af en begon te springen dat ik wou douche wat dit was wel zo vies.
hij iedereen gebeld toen ik ondere de douche stond.
toen ik ondere de douche vandaan kwam begon er een weeenstorm,nou nu geloofde ik alle vrouwen wel,jeetje wat een pijn.
de verloskundige was er en we konden al naar het ziekenhuis ik zat op 4cm.
daar aangekomen ben ik weer onder de douche gaan zitten voor 45min.
dat was echt prima vol te houden.
toen ik er onderuit kwam wilde ze kijken hoe ver ik was,maar dat ging niet wat ik kreeg hyperventilatie,dus toen zei me man dat ik zo snel mogelijk van dat bed af moest,want anders zou ik weg zakken.
toen ik van dat bed af was,was ik weer helemaal terug ik had praatjes voor 10 de pijn hielt ik makelijk vol,dus niks aan de hand.
5min later kreeg me schoonmoeder door dat ik stiekem stond te persen,dus iedereen werd geroepen en er werd een kruk gehaald,
ik ben toen gaan zitten,ik ben toen nog boos geworden want ik wilde niet dat er een klut spiegel voor me werd gezet,maar dat moest.
dus ik heb toen mijn ogen dicht gedaan en ik ben toen aan 1 stuk door gaan persen en binnen 11min was mijn kleine meisje van 2520gr en 46 cm er eindelijk uit.
toen werd ik op bed gelegd en na een klein uurtje was ik dat spuugzat,want ik voelde me vies en ik wilde weg.
dus toen ben ik door de gangen gaan wandelen om te zorgen dat ik moch douche en dat ik weg kon.
en dat lukte een uur later was ik op weg naar huis.
en 2 dagen later deed ik alles weer,en ik heb geen 1 keer extra geslapen of op me bed geleggen,want ik voelde me echt super en ik heb geen sec ergens geen last van gehad.

ik zou niks willen veranderen,ik zou heel graag nog een keertje willen doen.
maar helaas heeft dat na 3 mk nog niet zou mogen wezen.
als het ooit nog een keer zou gebeuren,dan zou ik een kraamhulp die ruzie met me zou maken de deur uittrappen,echt de eerste die ik kreeg
daar heb ik zo ruzie meegehad,want ik wilde niet slapen enz en ben toen ook echt gevlucht voor haar,zodat ik haar niet meer hoefde te zien.

Bevalling Joanny..

Ik was 6 december uitgeteld. Had tijdens mijn zwangerschap last van harde buiken maar vol trots kunnen doorwerken tot 34 weken.. Daarna storte ik in..

Met 34 weken en 2 dagen kreeg ik krampen. de visite die ik had vroeg ik om weg te gaan. Ik was niet lekker en wilde naar bed.. uiteraard stonden zij direct op en ben ik mijn bed ingegaan.. Zo ben ik het weekend door gegaan.. Vele krampen.. Maar ik achte er geen aandacht aan was tenslotte pas 34 weken zwanger.

De maandag erna bleef ik pijn houden. In gedachte met een blaasontsteking rondlopend heb ik urine weg gebracht.. Geen baalsontsteking te vinden.. Dus tich maar even naar de gyn gebeld. Ik mocht komen want tot mijn grote schrik had ik ons meisje al 4 dagen niet gevoeld.. Of in ieder geval bar weinig..

Daar aangekomen bleek ik 1 cm ontsluiting te hebben en weeenactiviteiten.. De nacht flinke weeen gehad. Da dag erna weeen weg.

Zo is het nog 3 dagen door gegaan. Uiteindelijk verloor ik op woensdagavond mijn slijmprop in 1 stuk. Daarna leken de weeen iets door te zetten. Ik besloot mijn bed in te aan. Ik was hartstikke moe en hoopt wat te kunnen slapen..
De zusters dwongen mij om een slaaptablet in te nemen maar die heb ik in mijn vuilnisbakje gespuugd toen ze weg waren.. Ik wilde gewoon aanwezig zijn als de bevalling echt zou beginnen.. Een uur later braken mijn vliezen.. Ik werdt om 2.05U naar de verloskamers gereden waar ik nadat ze hadden gevoeld 8 cm ontsluiting bleek te hebben ( 00:00u braken mijn vliezen ) Toen heb ik mijn man maar gebeld want dat waren zij voor de verandering vergeten..
Hij was net optijd voor de persweeen. Om 05:00u mocht ik gaan persen en om 05:19 u had ik Joanny in mijn handen..

Geboren met 35 weken en 1 dag 2510 gram en 48 cm.. Ze heeft 2 weken in het ziekenhuis gelegen en mocht daarna heerlijk met ons mee naar huis...

Bevalling Brady

Ik was op 15 augustus uitgeteld.. Had vreselijk last van harde buiken tijdens deze zwangerschap en ben dus ook eerder moeten stoppen met werken..

Ivm de vroeggeboorte van Joanny kreeg ik vanaf 26 weken iedere 2 weken een groeiecho en baarmoedermond meting..
Met 34 weken kreeg ik de laatste.. Ik was super trots om te zien dat alles nog steeds potdicht zat..

Met 35 weken en 1 dag heb ik een feestje gevierd met mezelf. Ik had tenslotte de dag bereikt die ik van Joanny beviel..

Met 35 weken en 5 dagen voelde ik me bijster goed.. Ik rommelde wat in huis, streek mijn was weg enz enz.. Ik maakte nog een pracht buikfoto de eerste blote buikfoto en owww wat was ik trots.. Niet wetende dat deze pracht foto de laatste foto van mijn buik zou zijn..

Op 17 juli om 03:00u kreeg ik wat krampjes.. Ik was bang dat ik weer een blaasontsteking zou krijgen ( had er al meerdere gehad tijdens de zwangerschap ) dus beetje balend stapt ik uit bed om te plassen.

Maar de krampen kwamen en gingen en ik ging klokken.. Ik bleek een uur lang om de 5 minuten krampen te hebben maar ze hielden zeker geen uur aan..
Tussendoor dommelde ik nog wat weg.

Om half 6 was mijn man aan het mopperen ( hij mocht uitslapen die dag ) dat ik in zijn oor lag te puffen. Ik draaide met om en bood mijn excuus aan.. 5 minuten later zat ie ineens recht overeind en vroeg me of het eigenlijk wel goed ging.. Op mijn reactie dat ik dacht dat het was begonnen kreeg ik de vraag wat is er begonnen... Toen heb ik heel hard gelachen en moest ik weer een wee wegpuffen..

Ik stapte onder de douch en nam mezelf voor dat ik om 7 uur de vk zou bellen.
Dat deed ik dus ook.. In de 5 minuten dat ik met haar sprak moest ik 2 keer stoppen met praten. Ze kwam er direct aan..

Ik bleek om half 8 2 cm ontsluiting te hebben maar heb was allemaal zo vreselijk week dat ik naar het ziekenhuis moest.. Ik heb eerst een potje zitten huilen.. Ik wilde helemaal nog niet bevallen en weer mijn kindje achter laten in het ziekenhuis.
Maar na dat huilmoment mijn schouders eronder en gaan met die banaan.

Ik kwam om half 9 in het ziekenhuis en trof een heks van een verpleegkundige.. Godzijdank werdt ze op mijn verzoek na 2 uur vervangen voor een ander die erg lief bleek te zijn.
Ze liet de dokter komen met de vraag te kijken hoever ik was.. Ik bleek 5 cm te hebben dus ik was zeer tevreden.

Maar om kwart voor 12 kreeg ik persweeen.. Ik bleek inderdaad volledige ontsluiting te hebben maar ik mocht niet persen.
Omdat ons ventje nog niet was ingedaald en mijn vliezen nog niet waren gebroken waren ze bang voor complicaties..

Ze besloten door op mijn buik te duwen de vliezen op die manier te breken..

Er stond een gyn op mijn buik te duwen, een arts assistent bij mijn schaambeen het hoofdje te lijden terwijl de vk mijn vliezen brak.. Auwwwieee..
Na het breken van de vliezen bleek zijn koppetje nu wel in het geboortekanaal te liggen en mocht ik rustig aan mee gaan persen.

Brady kreeg een sensortje op zijn hoofd waarmee zijn hartje in de gaten werdt gehouden.. Toen zijn hoofje stond en ik geen hartslag meer hoorde schrok ik ernstig.. Hij moest er NU uit.. Op eigen kracht heb ik die laatste pers gedaan.. En daar was ons knulletje.. Maar hij deed niks... Huilde niet en was hartstikke blauw. Ik lag maar te kermen dat hij niet huilde terwijl de zuster met een ruwe handdoek over zijn rug wreef.. En daar kwam ie.... De owwww zo heerlijke krijs..

Brady bleek met zijn arm klem te hebben gezeten en had ook een grote blauwe plek op zijn onderarm. Hij bleef kreunen en werdt daarom door de kinderarts meegenomen.. Hij moest in de couveuse..

Hier heeft hij 2 dagen ingelegen en toen mocht hij mee naar huis..

Brady werdt geboren op 17-07-2010 om 12:32u met een zwangerschap van 35 weken en 6 dagen 3360 gram en 50 cm...

Helaas moesten we 6 weken later terug.. Brady was erg ziek en ze dachten aan hersenvliesontsteking..
Godzijdank was dit niet het geval en een antibiotica kuur deed wonderen..

Het enige wat ik zou willen is een kindje wat op tijd geboren wordt.. Verder heb ik me laten leven door de bevalling en daardoor zijn ze me beide keren mee gevallen...

ik was zwanger van de eerste en dolblij.. de hele zwangerschap heb ik vreselijk last van mn hormonen gehad ik stond overal om te janken. de bevalling daar maakte ik me niet druk om. dat gaat zeer doen net als wanneer je van je fiets valt, dat doet ook zeer maar dat gaat ook weer over.
de zwangerwschap verliep verder goed, met 32 of 33 weken ben ik gestopt met werken ik hield het emotioneel niet meer vol.

met 36 weken begon mijn bloeddruk te stijgen en moest ik vaker op controle bij de vk ik wou erg graag thuis bevallen. maar met 39 weken werd ik doorgestuurd naar de gyn door mn vk mijn bloeddruk was weer te hoog, de gyn meette de bloeddruk en ik mocht niet meer weg. ik moest op bed gaan liggen en ik mocht er alleen af komen om naar het toilet te gaan en om te douchen. de volgende dag zou ik ingeleid worden want ze vertrouden het niet. mijnbloeddruk was toen 200 over 120

de volgende dag om 6 uur douchen en om half 7 aan het ctg, 7 uur was mn hubbie en na enig overleg odmdat d e bloeddruk toch wel weer erg hoog was toch besloten door te gaan.
om half 9 werden de vliezen gebroken en het infuus met opwekkers aangezet. ook werd om de 15 minuten mn bloeddruk gemeten.
om 12 uur voelde ik de eerste wee, terwijl ik al even weeen had volgens het ctg.

om 6 uur kon ik niet ik was kapot ik had er genoeg van en wat het ergste was ik was begonnen met 3 cm om half 9 en had er om 6 uur smiddags nog maar 6. ook mn bloeddruk begon weer akelig hoog te worden dus d egyn kwam langs om te vertellen dat ze gingen overleggen wat ze zouden gaan doen.

ik heb gevraagd wat de opties waren, hij zij of we gaan door of we stoppen ermee...

toen zei ik we stoppen ermee??? wou jeme hier zo laten liggen dan??

maar hij bedoelde een keizersnee. ik heb toen vrij duidelijk gemaakt dat ik voor die laatste optie ging en graag ook wat te vertellen had. aangezien ik al vanaf een uur of 3 persdrang had was ik er helemaal klaar mee.

ik heb een uu rmoeten wachten er kwam een spoedgeval tussendoor, om 7 uur kwamde gyn terug ze zouden doorgaan ik kreeg pethidine en dat zou de scherpe kantjes eraf halen. nou daar ben ik 3 dagen lang hartstikke stoned van geweest.
om 9 uur had ik eindelijk ontsluiting en mocht ik gaan persen.
maar het wou niet vlotten na een uur is besloten om ons kindje met de pomp te halen maar hij zat zo vast dat die gewoon los schoot. (en de gyn dus bijna achterover viel) uiteindelijk na anderhalf uur prutsen persen en mn benen in mn nek gedrukt gekregen (wist niet dta ik zo lenig was) is ons zoontje geboren.

hij werd meteen weg gehaald en de kinderarts werd met spoed opgeroepen.
zijn 1e apgar was veel te laag en de 2e was ook niet echt erg goed, hij kwam in de couveuse te liggen en aan het zuurstof en aan de hardbewaking.

ons kindje van 4200 gram kag in een bedje voo rkindjes die veel te vroeg geboren zijn en erg ziek zijn. ik mocht hemniet vasthouden hij ging nadat ik 4 seconden naar hem heb kunnen kijken meteen naar de couveuse afdeling.

ik mocht niet douchen na de bevalling en na lang zeuren mocht ik uiteindelijk samen met mn hubbie toch even een kwartiertje bij ons mannetje kijken. ze hebben me er met bed en al heen gereden en na een kwartiertje weer terug gebracht ik moets opd e verloskamer slapen zodat ze me beter in de gaten konden houden, mn hubbie mocht bij me blijven maar die is naar huis gegeaan even wat rust.

de bevalling was errug heftig
de volgende dag werd bekend dat ons mannetje ene infectie heeft opgelopen, daarnaast heeft hij zo vast gezeten tijdens de bevalling met zijn schouder dat er een zenuw beschdigd is, hij gebruikt zijn linkerarm helemaal niet, voor hem is het alsof die niet bestaat.

ook haald hij nog niet goed adem, ons kindje is door de infectie ende bevalling heel erg ziek.

hij is de woensdags geboren en ik moest de maandags naar huis, ons mannetje is d edonderdags daarna naar huis gegaan ik kon niks zelf ik was helemaal gekneusd van binnen. na 4 weken kon ik weer een beetje gewoon zitten en toen viel ik s nachts van de trap en kon ik weer helemaal opnieuw beginnen.

met ons mannetje is het helemaal goed gekomen het is wel ons zorgenkindje hij hefet bijna altijd wat, spreidbroek buisjes amnadelen er allemaal uit maar het is een lief mannetje en erg koppig nu.

ik heb nu geen tijd meer maar mn 2e bevalling is veel beter gegaan.

bij de eerste hadden ze het niet op deze maniermoeten doen, ze hadden beter een keizersnee kunnen doen. dan was ik misschiennog sneller hersteld dan nu en was ons kindje niet zo ziek geworden, hij had een infectie in het geboortekanaal opgelopen

Goh mijn bevallingsverhalen:

De eerste is al van 28 oktober 2000 geleden:
Ik was 22 oktober uitgerekend maar er gebeurde niets. In tegenstelling dan wat de gyne had verwacht want zij had vanaf de 23ste een 10daags congres en had al haar patiënten doorverwezen naar collega's van haar behalve mij want ze had gedacht dat ik tegen dan al bevallen ging zijn. Dus met spoed nog een afspraak gekregen bij een collega van haar met de bedoeling dat als ik nog niet bevallen was tegen dat ze terug was ik dan pas ingeleid zou worden.
Ik dus 27 oktober naar de afspraak bij haar collega. Ik stond zo en zo op verhoogde controle omdat op 5 maand en half mijn moederkoek deels losgekomen was. Na een aantal uren op hem te staan wachten (spoedkeizersnede) en een dik uur aan de monitor te hebben gehangen eindelijk bij hem geraakt. Ik was anderhalve kilo bijgekomen op die 5 dagen en waggelde als een gans om vooruit te komen (26 1/2 kilo op hele zwangerschap erbij) en hij vond het beter mij die dag al in te leiden. Volgens hem was mijn baarmoedermond week genoeg.
Zo gezegd zo gedaan om 15u lig ik aan een infuus om de weeën op te wekken maar er gebeurt niets. Dus nog maar eens voelen, blijkt baarmoedermond toch zo week niet te zijn. Dus pil opgestoken en paar uur later nog 1. Tegen 1u wordt infuus terug opgezet en rond 3u ben ik het bad ingekropen om de weeën wat op te vangen. Om 6u ben ik er verplicht moeten uitkomen. Om half 7 heb ik de vader maar wakker gemaakt (die lag al een hele nacht te snurken op de zetel) en gezegd nu kom je me steunen want de pijn wordt erger. Tegen half 9 zag ik het niet meer zitten, weeën volgde elkaar elke minuut op en kreeg geen kans meer ze weg te puffen. Na controle bleek amper 1 cm ontsluiting dus toen werd er beslist een epidurale te zetten, die is gezet om 10u. In de hoop ook de ontsluiting te kunnen versnellen maar dat draaide helemaal anders uit. Ons zoontje reageerde fel op de medicatie en zen hartje zakte weg naar 80 à 90 slagen per minuut wat dus veel te weinig was. Tegen 12u was de hartslag nog niet in orde dus er werd overlegd. Om 12u30 kreeg ik het bericht keizersnede en werd direct naar ok gereden. Daar aangekomen blijkt de hartslag zich hersteld te hebben en ik had 3 cm ontsluiting te hebben maar de keizersnede werd doorgezet. Michael is om 13u10 28/10/2000 geboren!

Mijn 2de bevalling was op 28/08/2006:
Heel de zwangerschap waren we van de overtuiging een normale bevalling te hebben. Ik was uitgerekend voor 25 augustus. Vanaf 15 augustus waren er al voortekenen. Harde buiken, verlies van slijmprop noem maar op maar er kwam geen vordering in. Op 24 augustus nog eens op controle geweest en door de vorige keizersnede wilde ze liefst geen inleiding dus ik moest afwachten. Ik mocht voor de zekerheid dat weekend op zaterdag voor een extra controle naar het zh. Vrijdagnacht zat ik al in het zh met bloedverlies maar was niks te erg zeiden ze dus terug naar huis. zaterdag op controle kleine weeën ni sterk genoeg maar wel regelmatig. Op zondag terug zh sterke weeën maar geen regelmaat terug naar huis en afwachten.
Mijn zus was 25 augustus bevallen van haar derde zoontje en lag in hetzelfde zh. We waren tegelijkertijd zwanger en uitegerekend. heel speciaal!
Op maandag 28 augustus (18u) ga ik op kraamvisite en als ik daar zit vertel ik het gaat niet. Ik voel me slecht en het werd me te veel. De verpleging van mijn zus stuurt me naar de andere kant van de gang om aan de monitor gelegd te worden. Mijn gyne staat op dat moment in de gang en ik zie ze kijken van staat die hier nu weer maar ja ze leggen de monitor aan (18u45). Na een halfuurtje komt de vpk en controleert de uitdraai van de monitor. Wat daar opstaat bevalt haar niet en ze loopt gelijk naar de gyne_:_ Die komt binnen met het nieuws de uitdraai laat zien dat de dochter het moeilijk heeft. Telkens er een zware wee opzet valt haar hartje weg. Ze beslist een extra monitor te doen van een uur (19u30-20u30) als blijkt dat de stress te hoog is voor de dochter zou ik diezelfde avond nog keizersnede krijgen.
Om half 9 bellen ze de gyne die gelijk terugkomt en om 21u wordt ik voorbereid op keizersnede. Om 22u is mijn dochter Chelsea er met de keizersnede!

Ik ben nu zwanger van nr3 en weet nu dat het deze keer een geplande keizersnede wordt. Ik heb spijt dat ik de eerste keer onder volledige narcose bevallen ben doordat ik een paniekaanval kreeg in het ok. De tweede keer was met epidurale verdoving dus toen heb ik mijn meisje gelijk kunnen zien. Het schuldgevoel naar mijn zoontje heeft na de bevalling lang geduurd. Ondanks dat ik me nu op een geplande keizersnede kan voorbereiden zal het altijd blijven pijn doen dat ik niet natuurlijk ben kunnen bevallen en dit nooit zal meemaken!!!

Oke, hier is mijn bevallingsverhaal van Eden, is vanuit haar oogpunt geschreven:
Dit is de dag waarop ik geboren ben! Mama heeft vanacht hardstikke lekker geslapen. Leah komt rond 9 uur 's ochtends mama vragen of ze alvast naar beneden mag, en dat mag van mama, mama wil zelf nog heeeeel even liggen. Mama krijgt een beetje kramp in de buik (ze weet nog niet dat ik het een beetje zat ben daarbinnen en dat ik er nu toch ook wel een keertje uit wil) en ze hoopt dat de bevalling begonnen is. Dan heist mama zich maar uit bed en gaat lekker naar beneden en gaat ontbijten. De buikkramp blijft terug komen dus mama heeft het idee dat de bevalling wel begonnen is maar ze denkt ook nog dat het ook nog kan stoppen. Leah vraagt of ze buiten mag spelen want het is zulk mooi weer buiten, ook dit mag van mama. Mama belt in de tussentijd oma Geertje om te zeggen dat ze vandaag nog wel eens naar Hengelo kan komen. Mama gaat lekker douchen, dat vind ik ook fijn, want dan ontspant mama een beetje en dan komen de buikkrampen ook sneller zodat ik er sneller uit kan. Nou, de douche heeft zijn werk gedaan, mama weet nu zeker dat de bevalling begonnen is! De buikkrampen zijn nu wel wat pijnlijker en mama noemt ze ook weeen. Mama belt oma Geertje nog maar weer een keer om te zeggen dat ze vandaag echt naar Hengelo komt! Mama gaat zich klaar maken om naar Hengelo te gaan, de meeste spulletjes staan er al dus mama hoeft niet veel te pakken. Mama legt aan Leah uit dat de baby vandaag of morgen kan komen en dat ze de roze soesjes uit de vriezer mag gaan halen zodat als ik geboren ben ze die mag trakteren op school. Leah wil graag mee mama wegbrengen naar oma Geertje, maar mama vind dat niet zo'n goed plan. Dus ome Robin houd Leah bezig zodat opa Dave mama weg kan brengen. Mama neemt afscheid van Leah en zegt dat als de baby (ikke dus) geboren is ze zal bellen. Mama stapt in de auto met opa Dave, de weeen zijn in de tussentijd nog wat pijnlijker geworden maar mama vind het goed te doen. Bij oma Geertje heeft mama lekker op het balkon gezeten, zoals ze zegt: genietend van de zon en de weeen! Mama heeft ondertussen de verloskundige gebeld omdat de weeen toch echt wel pijnlijk beginnen te worden, maar ze krijgt de voicemail, het is nog niet dringend dus mama spreekt de voicemail in. Oma Geertje heeft lekkere groentensoep gemaakt dus die eten ze rond 18.00 uur op. Mama is de tijd een beetje aan het doden op msn, ze zit te kletsen met tante Jenny. Tante Jenny en mama houden bij hoe vaak een wee voorbijkomt, en dat is heel regelmatig. Om 18.51 breken de vliezen van de zak waar ik inzit. Mama voelt alleen gekke soort plof in haar buik. Oma kijkt om want die schrikt een beetje, mama denkt dat de vliezen gebroken zijn en heist zichzelf uit de stoel waar ze in zit, maar ze voelt verder niks dus wil ze weer gaan zitten, ze voelt toch het vruchtwater lopen, dus is ze snel naar de wc geschuifeld. op de wc ziet ze dat het vruchtwater niet helder is maar een beetje bruin/groenig. Mama weet meteen dat ik in het vruchtwater heb gepoepd, mama vraagt aan oma Geertje de telefoon om de verloskundige te bellen, de verloskundige pakt al snel de telefoon op en mama legt alles uit, de verloskundige zegt dat ze er meteen aankomt. als de verloskundige komt ziet ze meteen dat ik inderdaad heb gepoepd in het vruchtwater, ze wil ook dat mama en ik naar het ziekenhuis ga in plaats van naar het Zotel, daar kunnen ze mij in de gaten houden. De verloskundige wil nog wel even weten hoeveel ontsluiting er is, 3 cm, mama denkt dat het nog wel eventjes kan gaan duren, bij Leah duurde het ook best lang. Mama, oma en ik gaan naar het ziekenhuis, de weeen doen best pijn bij mama en de hobbels in de weg maakt het er niet veel beter op, gelukkig maar dat oma zo dichtbij het ziekenhuis woont. We zijn er ook binnen een mum van tijd. Oma is een rolstoel halen en mama heeft nu toch echt wel veel pijn. Op het ziekenhuis kunnen we meteen door naar de verloskamer, oma belt ondertussen mijn andere oma, die heet oma Marleen, om te zeggen dat mama bezig is met de bevalling. Mama gaat in de tussentijd op een bed liggen en krijgt banden om haar buik, zo kan de verloskundige van het ziekenhuis zien of mijn hartje nog wel goed klopt en of de weeen goed zijn. het is nu bijna 20.00 uur. Deze verloskundige wil ook even kijken hoeveel centimeter ontsluiting mama heeft, dat is inmiddels al weer 4 centimeter, mama vind het snel gaan, een half uurtje geleden was het nog 3 centimeter. De verloskundige wil toch liever een draadje op mijn hoofdje plakken dan kan ze de hartslag beter volgen, mama vind het maar helemaal niks dat draadje maar als het goed is voor mij vind ze alles prima. Mama heeft nu echt heel veel pijn, ze denkt dat de weeen op haar darmen slaan, maar wat ze dus niet weet is dat ik het zat ben er NU uit wil!! Op een gegeven moment zegt ze tegen oma Geertje dat het zo pijn doet en dat ze niet weet of ze nu moet poepen of dat het persweeen zijn, oma belt meteen naar de verloskundige en die komt gelukkig meteen. Ze controleert weer hoever mama is, het is inmiddels 21.30 uur, ze zegt 10 centimeter ontsluiting! Mama mag van de verloskundige gaan persen, maar mama ligt nog helemaal niet goed bij de eerste keer persen. Voor de volgende perswee komt heist mama zich omhoog zodat ze goed kan persen. Dan komt er weer een perswee en dan is mijn hoofdje al geboren, dat deed toch wel erg pijn bij mama, mama mag niet verder persen, de navelstreng zit om mijn nekje en die moet er eerst vanaf, Dan komt er nog een perswee en voordat ik het weet lig ik bij mijn mama op de buik! Het is nu 21.37 uur. Brrrr wel erg koud hierzo, gelukkig doet een zuster snel een warme doek om mij heen. Oma Geertje mag de navelstreng doorknippen. Ze vragen hoe ik ga heten, mama zegt vol trots : Eden. Dan gaat de verloskundige mij helemaal nakijken, en ik ben helemaal goedgekeurd, ik weeg 2930 gram en ben 47 centimetertjes lang. Mama vind mij zooooo klein, dat is ze niet gewend, Leah was wat groter en een stukje zwaarder. Dan word mama gehecht, het ging zo snel dat mama 1 hechting nodig heeft. Daarna word mama gewassen en als dat is gebeurd gaat ze ome Marcel en tante Jenny bellen. Oma Geertje heeft daarvoor al naar opa Wim en oma Marleen gebeld om te zeggen dat ik geboren ben. Opa Dave en ome Robin worden ook gebeld. Opa Dave mag nog niks verklappen aan Leah, mama wil zelf vertellen dat Leah een grote zus is geworden. De zuster vraagt of ik borstvoeding of flesvoeding krijg, fles, zegt mama en dan krijg ik mijn eerste flesje, ik ben nog een beetje misselijk want ik moet kokhalzen. Ook heeft mama in de tussentijd wat te eten gekregen, en dan komen tante Jenny en ome Marcel binnen om mij te bewonderen. Tante Jenny vind dat ik op Leah lijk (doe ik ook, hihi). Als hun naar huis gaan mogen mama en ik naar onze kamer, oma gaat ook nog even mee. Mama en oma kletsen nog even en dan gaat oma ook naar huis. Dan zijn mama en ik lekker alleen, mama gaat ook slapen, die is best moe, ik ga ook maar slapen, het was een druk dagje voor ons allemaal! Slaap lekker!

Mijn verhaal>

Ik ben zwanger van nummer 2 en 3 een tweeling dus.
Nummer 1 is via een keizersnede geboren, gepland dus wat een wee is ik wist het niet.
Gedurende de zwangerschap had ik de hoop op weer een keizersnede. Dat leek me wel makkelijk. Ik wist hoe dat ging en vond dat allemaal prima te doen.
Maar nee hoor. Beide lagen keurig in de baarmoeder en geen complicaties dus gewoon bevallen.
Doodeng vond ik het. Ik versleet boeken bij het leven. Want ik was zo bang dat ik niet zou weten wat te doen.
En wat was deze angst onnodig. Wat is bevallen ten opzicht van een keizersnede makkelijk ( mijn ervaring) Ik vond het heel bijzonder.
Zo ging het!
Met 34 weken kreeg ik het in mijn bol, als een gek ging ik aan de poets. Badkamer-wc-vloeren alles moest gedaan worden ( jullie moeten weten dat ik echt geen poets ben)
Om 23:30 ben ik klaar. Ik wil in mijn bed stappen en knap mijn vliezen breken.
Omdat geen van beide nog ingedaald is ga ik zitten en bel het ziekenhuis.
Kom maar hierheen.
Daar wordt ik aan het CTH gelegd. Alles is rustig en met de 2 kleintjes gaat het prima.
Dus wordt besloten te wachten, net zo lang totdat het spontaan begint. Is dat met 38 weken nog niet wordt ik ingeleid.
He jakkes denk ik zo lang . Want ik moet natuurlijk wel blijven en mag ook niet uit bed.
Op dinsdag wordt ik opgenomen. Vrijdag is de eerste ingedaald en mag ik dus uit bed,
Zaterdagmiddag denk ik weeen te hebben. Als er bezoek is moet ik af en toe even zwijgen om de wee weg te halen.
Als het bezoek weg is vraag ik om 17:o0 of de verpleegkundige niet nog een CTG wil maken.
Niet nodig zegt ze want je hebt gewoon harde buiken.
Oke dacht ik jij zal het wel weten.
Om 19:00 mijn man en dochter zijn op bezoek heb ik toch echt om de 7 minuten krampen. Ik vraag aan de avonddienst of ze toch niet even wil kijken of er wat is omdat ik al vanaf 15:00 krampen heb. Zo weten we of mijn man weer terug moet komen en dochter uit logeren moeten brengen. Nee zegt deze verpleegkundige kattig ik heb al gezegt dat je geen weeen hebt dan zie je er anders uit.
Oke. Dus man en kind vertrekken.
Om 21:00 bel ik nog een keer dat ik nu toch echt krampen heb om de 5 minuten en of ze toch niet wilt kijken.
Ze wordt heel boos , ik moest nu echt ophouden met zeuren, hoe moest dat gaan als jet echt begon met mij????
Ik zeg haar zeuren???? Ik lig hier al een paar dagen en v andaag heb ik pas voor het eerst jullie gevraagd. Ik heb daarvoor alles zelf gedaan, heb 34 weken gewerkt, mijn huishouden zelf gedaan geen klacht gehad dus zeuren. Ik vraag gewoon of je wilt kijken of ik weeen heb, en of ik al enige ontsluiting heb. Zo gek is dat toch niet als een paar dagen geleden mijn vliezen gebroken zijn.
Nee bleef haar visie.
Dus ik rustig liggen en af en toe tijdens een wee vrat ik mijn kussen op. Maar durfde niet meer te bellen.
Om 2:00 dacht ik de nachtdienst is er dus probeer het opnieuw inmiddels waren de krampen toegenomen.
Deze dame had de visie van haar collega overgenomen en reed me neidig weg omdat ik vlgs haar mijn zalagenoot wakker maakte. ( die lag heerlijk te snurken)
Ik kreeg een slaappil. Ja die hielp natuurlijk niet. Maar enfin zo'n nacht zonder slaap zou ik wel overleven.
Om 6:00 weer gebeld ik had zo'n aandrang maar kon mijn bed niet meer uitkomen. Ik had enorme persdrang en moest kotsen.
Toen ze binnen kwamen schrokken ze zich ter pletter. De kinderartsen moesten gebeld worden, er stond niets klaar en daar lag ik.
Ik mocht niet persen......ja daag iedereen die persdrang heeft gehad weet dat je dat niet kan tegen gaan.
Ik heb snel mijn man gebeld dat hij op moest schieten en toen hij binnen kwam kwam nummer 1,
Nummer 2 had wat meer moeite en werd geboren na de vaccuum. Maar wat een geweldig gevoel zo.
2 van die lijfjes.
Ondanks dit verhaal vond ik mijn bevalling super mooi. Ik vond het wel prettig dat ik alleen was. Zo kon ik doen wat ik wou.
Vind het alleen wel erg dat ik niet serieus genomen werd. En er had natuurlijk van alles mis kunnen gaan. maar dat is gelukkig niet gebeurd.
De weeeen, het persen ik vond het allemaal te doen terwijl ik er van te voren als een berg tegen op zag.

Wil wel delen van ons laatste wondertje... 

Had bij al de vorige 3 meiden geen spontane bevalling gehad.. bij 1ste ingeleid.. bij de 2 ander vliezen gebroken voordat de weeën heftiger werden.. dus wilde heel graag eens weten hoe het spontaan begon, maar hoopte er al niet meer op.. want ik had nog maar 1cm opening en al 3 dagen overtijd en mocht pas op 10 dagen overtijd terug komen om over inleiden te praten... Maar op de nacht van woensdag op donderdag (bij 6 dagen overtijd)hadden we nog sex gehad en voelde ik constant weeën opkomen, maar ze bleven om de 20 minuten komen... toch in slaap gevallen, maar rond een uur of 3 werd ik wakker van iets nattigs.. ik naar toillet. bleek ik bloed te verliezen... verbandje aan en terug bed in.. maar de weeën bleven komen en nu om de 15 minuten.. 7u liep klok af, want de 2 oudste meiden moesten naar school... Meiden klaar gemaakt en toen mij gaan klaar maken.. nog even checken.. want weeën kwamen nu al om de 10 minuten.. en had nog steeds bloedverlies.. ventje wakker gemaakt en gezegd dat ik waarschijnlijk vandaag zou bevallen.. Hij naar school gereden en ik vlug meiden naar hun klassen gedaan.. de juffen vroegen al of het zover was.. mmmm is het dan te zien.. Ah ja want de weeën kwamen om de 5 minuten.. Om 9u vlug via spoed naar verloskwartier.. daar bleek ik 7cm opening te hebben, om de 5 minuten weeën maar nog geen vliezen gebroken, ze stonden wel strak... Babytje was super druk.. dus konden zijn hartslag slecht controleren.. Maar bleek uiteindelijk allemaal goed... om 11u zijn ze dan eindelijk toch maar vliezen komen breken want had al weeën om de 3 minuten maar ze wilden dus niet springen... rechtop zittend heb ik alleen de weeën opgevangen, want ventje vond geen oppas voor de kleinste meid... en opeens riep ik hij komt.. ben gaan liggen en bij de 3de perswee was hij er.. mooi en gezond.. ze hebben zelf gyn moeten afbellen want het ging opeens zo vlug allemaal... Ik had hem om 11u56 in mijn armen en half uur later is ventje met kleinste meid zijn zoon komen bewonderen... Ons gezinnetje kompleet en de andere 2 meiden super verrast toen ze terug thuis kwamen van school.

En de volgende dag zaten we al lekker in ons eigen huisje te genieten van onze zoon Kyan. Geboren op de verjaardag van mijn schoonvader.. die pas overleden was op 28juli2011... vind het een mooi teken 

Hee wat grappig zo'n oud topic. Mijn eerste bevalling staat bijna helemaal bovenaan, ik was toen nog zwanger van de 2e, die nu alweer ruim 9 maanden is. 

Uiteindelijk heb ik bij de 2e de bevalling gehad die ik wilde. Bij de eerste ging het allemaal wel goed, maar er waren een aantal interventies waar ik me absoluut niet in kon vinden en daar wilde ik dan deze keer ook geen toestemming voor geven. Jammer dat de vk praktijk waar ik liep een BMI bovengrens van 30 voor een thuisbevalling had, en mijn BMI op 30,7 was vastgesteld. Ik had dus een zgn "plaatsindicatie", en daar ging ik niet mee akkoord, dus ik ben rond de 20-22 weken nog op zoek gegaan naar een vk die mij wel thuis wilde helpen en ik wilde in bad bevallen dus ik kwam bij een vroedvrouw terecht. Mijn zwangerschap verliep helemaal normaal, ik voelde me goed afgezien van wat bekkenproblemen waar ik wat minder goed mee uit de voeten kon.

Op 29 maart 2011 zal ik 40 weken zwanger zijn. De 24e begint het. Ik sta op het punt mijn oudste op te halen wanneer de vliezen breken. En hoe. Een echte plons a la Hollywood. Ik zat me dus flink te verheugen. Het vruchtwater was helder en ik nam me voor mijn vroedvrouw te bellen op het moment dat ik dacht dat het echt begonnen was. Ik pakte wat kraamverband en ging snel mijn oudste halen. Thuis was alles weer doorweekt. Het vruchtwater bleef stromen en niet zo'n beetje ook.

Ik wist dat het een goed idee was om veel te drinken, dus dat deed ik. Ik belde mijn man om het nieuws te vertellen en hij kwam naar huis. Die avond krijg ik wat lichte, onregelmatige weeen en ik begin enthousiast te worden, ik heb erg naar de bevalling uitgekeken. We gaan gewoon bij mijn ouders eten, hoewel dat niet zo prettig blijkt met het constante vruchtwaterverlies en weeen die nu toch iets serieuzer aanvoelen. We gaan vroeg naar huis en ik vraag me af of we het bad klaar zullen zetten, maar mijn gevoel zegt dat het nog te vroeg is. De weeen zakken weer af, we gaan slapen en zien de volgende dag weer verder.

Ik heb geen afspraken gemaakt met de vroedvrouw over een specifiek moment dat ik moet bellen, de afspraak is dat ik bel wanneer ik denk dat het nodig is. Ik denk niet dat het al nodig is dat ze komt, van 100km afstand, dus het blijft stil. Ik drink veel thee die me moet ondersteunen tijdens de bevalling. Het vruchtwater blijft helder, en blijft stromen. In de avond krijg ik weer lichte weeen en mijn enthousiasme neemt weer toe, maar ik heb nog steeds niet het gevoel dat het bad op moet, of de vroedvrouw gebeld moet worden.

Omdat ik niet regulier beval word ik op dit moment niet doorgestuurd naar het ziekenhuis, "wij" geloven niet zo in de bekende angst om infecties. Tenzij je er aan gaat zitten door bijvoorbeeld toucheren. Ik weet dat mijn vruchtwater niet op is omdat het nog steeds blijft stromen en mijn baby nog veel de hik heeft. Ik hou mijn temperatuur, bloeddruk en gemoedstoestand in de gaten, maar alles blijft normaal. 

Behalve dan dat ik de ochtend van de 26e vrij teleurgesteld wakker word. Nog geen baby, nog geen bevalling. Smiddags laten we de vroedvrouw weten dat de vliezen al gebroken zijn maar de bevalling nog niet echt op gang komt. Die avond kijken we tv en de weeen beginnen weer. Nu moet ik echter mijn aandacht er goed bij houden en volg de tv niet echt. Ik zeg tegen mijn man, dat we maar vast een plek voor het bad moeten maken en het bad maar vast opgeblazen klaar moeten zetten. Om een uur of 23:00 hou ik het voor gezien en ik besluit naar bed te gaan, misschien kan ik nog wat slapen. 

Maar liggen is een ramp. Ik kan me op geen enkele manier comfortabel maken en ik sta al snel weer naast het bed. Ik zeg tegen mijn man dat hij het bad maar moet gaan vullen. Onze oudste van dan bijna 3 is ook wakker geworden en vind het helemaal geweldig, zo'n zwembad in de kamer. mijn man vult het bad terwijl ik wat rond"hang' in de woonkamer leunend over de tafel of tegen het dressoir. Als het bad vol begint te raken, ga ik erin. De oudste wil er ook in en staat al in d'r blootje naast me. Ok, prima. Na een tijdje lukt het me niet meer, de weeen opvangen terwijl mijn dochter bij me in het bad is en we bellen mijn moeder.

We hebben de 2 zitter in haar slaapkamertje geschoven met de salontafel en de tv en al snel is mijn moeder er en gaat met de oudste in haar kamertje spelen. We hebben inmiddels ook de vroedvrouw gebeld. Zij moet van ver komen, dus het zal nog wel even duren, maar we maken ons niet druk, we zijn erop voorbereid om dit eventueel onbegeleid te doen. Ik heb zin in isolatie dus ik duik de badkamer in. We hebben er geen bad, maar er staat wel al een tijdje een tuinstoel. Ik zet de ventilator aan en samen met het stromende water geeft het een "witte ruis" die me het gevoel geeft dat er niemand anders in huis is. Heerlijk. Ik weet niet hoe lang ik zo zit, met mijn ogen dicht onder het stromende water, maar het word benauwd en ik wil eruit, dus terug in bad. 

Inmiddels voel ik aan alles dat ik aan de laatste paar cm toe ben. De intense oerkracht maakt zich van mij meester, en veroorzaakt lichte paniek. Op dat moment komt mijn vroedvrouw binnen en dringt haar stem tot me door, die me vertelt dat ik diep, naar mijn onderbuik toe moet proberen te gaan ademhalen om te ontspannen, en dat werkt. Al snel begint mijn lichaam te persen. Zelf hoef ik er niks voor te doen.

Dat duurt alles bij elkaar zo'n 5 kwartier. Ik heb het heel erg rustig aan gedaan, omdat ik nogal spanning voelde op de plaats van mijn oude litteken en ik was bang om te scheuren. Toen was het moment dat het hoofdje geboren werd en daarna haar lijfje en kon ik haar pakken.

We hadden afgesproken dat we niet zouden afnavelen tot de placenta geboren was. Dat gebeurd uiteindelijk zo'n 2 uur later, nadat we toch eerst afgenaveld hadden omdat ik wilde gaan plassen. De navelstreng is dan al lang uitgeklopt.

Op enig moment is er nog een kraamverzorgster binnengekomen, die later opmerkte hoe heerlijk vredig ze de geboorte vond, en mijn dochter viel uiteindelijk op het bankstel in de woonkamer (waar het bad stond) in slaap. Dat is allemaal een beetje langs me heen gegaan. het bad was mijn eigen wereldje waar ik alleen was met mijn baby. 

Deze bevalling is helemaal hands-off geweest. Niet getoucheerd, niet gecoached en ik ben zelf de eerste geweest die mijn baby aanraakte, ik heb haar zelf aangepakt. Ik had een klein scheurtje op de plek waar ik eerder geknipt was. Hechten was optioneel, dus ik heb ervoor gekozen het niet te doen en het is prima genezen.

Mijn dochtertje woog bijna 8 pond bij haar geboorte, en werd geboren in de vroege ochtend van mijn moeder's verjaardag!

Wil ook wel even mijn bevalling met jullie delen, dit is van mn 3e kindje trouwens... Ik moest vorige week vrijdag 6 januari om 8 uur sochtends in het zh zijn om ingeleid te worden.. eerst aan de ctg en inwendig onderzoek en daarna om ongeveer 9uur is de gel ingebracht, had toen 1 cm ontsluiting.. dan weer 45 min aan de ctg om te kijken of er al weeenactiviteit was, maar er gebeurde weinig tot helemaal niks... Na een paar uur begon ik pas wat menstruatieachtige krampen te krijgen, maar niet pijnlijk ofzo..Elk uur moest ik 20 min aan de ctg en verder mocht ik gwn rondlopen en van afdeling af enzo..  Om 15 uur kwamen ze vragen hoe het ging, op dat moment weeen om de 7 min en soms 3 op 10 min tijd... ze wilden me daarom nie nog eens gel geven omdat ze bang waren voor een te heftig effect. Naarmate de uren vorderden en de gel uitwerkte zakten de weeen op den duur helemaal weg en om half 6 was er geen wee meer te bekennen.Mijn ontsluiting was ook niet om over naar huis te schrijven, maar 2 cm.Daarom kreeg ik toen toch nog eens gel ingebracht en weer 45 min aan de ctg.. toen mocht ik weer een stukje gaan lopen, dat ging op de heenweg nog allemaal goed... En toen op de terugweg had ik ineens al weeen om de 4 min en moest ik echt om de 5 stappen stoppen en begonnen ze ook pijnlijk te worden... Inmiddels was het 18.45 uur en kwam de vk weer ff kijken.. 4 cm ontsluiting en om 19 uur werden daarom mn vliezen ook gebroken.. Werd met bed en al naar de kraamsuite gebracht.. De weeen kwamen sneller achter elkaar en werden ook pijnlijker. Had behalve buikweeen ook enorm last van rugweeen (die zijn nog 10x erger)... Vanaf dat moment ging alles eigenlijk best snel.. De ctg werd dmv een soort electrode aangesloten op de baby's hoofdje en ik mocht ook mn bed nie meer af nu... Om 20 uur werden ook mn bovenste vliezen gebroken... en om 20.30uur had ik al wat persdrang...maar mocht alleen zachtjes drukken.. Om 20.50 uur hield ik het nie meer, mocht gaan persen en met 2 persweeen is om 20.55 uur ons zoontje Joey geboren...

Na mijn eerste keizersnede wilde ik bij nummer 2 heel graag gewoon bevallen. Bij 40 weken had ik mijn wekelijkse controle bij de gynaecoloog, die voor 2 dagen erna een nieuwe afspraak maakte om te bespreken wat hij wilde gaan doen, inleiden of opnieuw een keizersnede. Ik liep nogal sjaggerijnig en verdrietig het ziekenhuis uit want ik zag alweer een ks hangen. Thuis in bed gaan liggen om even te slapen tot ik om 15:00 wakker werd van een slootje vruchtwater. Ik was zo ontzettend blij dat er iets spontaan gebeurde! Helaas kwamen er geen weeën en om 23:00 ben ik maar gaan slapen. Om 02:00 begon ik wat krampjes te krijgen die iets toenamen, maar niets bijzonders. Ik moest om 10:00 in het ziekenhuis zijn voor controle ivm de gebroken vliezen. Alle kram verdween als sneeuw voor de zon en op de ctg was geen wee te zien. Dus maar weer naar huis. Om 16:00 moest ik de weeën wel echt wegpuffen, dus weer naar het ziekenhuis. Daar aangekomen was er weer geen wee te bekennen. Om 17:00 was dat ongeveer en de gynaecoloog wilde ons weer naar huis sturen maar mijn man weigerde me mee te nemen. Omdat hij moeilijk deed, zei de gyn dat hij dan ondanks de langdurig gebroken vliezen wel wilde controleren hoeveel ontsluiting ik had. Dat bleek toen 7 cm te zijn. Zo blij dat mijn man op zijn strepen is gaan staan! De gebroken vliezen bleken alleen een scheurtje te zijn, dus de gyn heeft toen de vliezen doorgeprikt. Daarop volgde een helse weeënstorm, ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. Bij de eerste persers viel de hartslag van de baby weg en die bleef laag en wegvallen. Grote paniek, er werd iets geroepen over een keizersnede en te weinig tijd. De gyn zei dat de baby er nu uit moest dus een knip, vacuümpomp en de verpleegster duwde op mijn buik terwijl ze zich afzette tegen de muur. Het was werkelijk onmenselijk. Mijn zoontje werd geboren met een slechte apgarscore en ik heb gezworen dat ik dit nooit meer ging doen. Inmiddels is mijn zoontje kerngezond en ben ik binnen een paar uur heel vredig bevallen van de derde :). Begon ook met gebroken vliezen, om 3 uur s'nachts. Om 07:00 eerste wee en om 10:30 was ze er na 3 keer persen.

In 2009 raakte ik zwanger van ons mooie zoontje die nu 24 december al bijna weer 2 wordt, opzich een goede zwangerschap gehad. Natuurlijk wel kwaaltjes en tegen einde veel pijn in mijn rug, bekken, last van gestuwde nieren (zwaar maar opzich niets ernstigs) Met 36 weken en 5 dagen begonnen de voorweeën en op 37 weken en 2 dagen 's nachts om 12 uur braken mijn vliezen, alles helemaal goed en met 4 cm werd ik naar het ziekenhuis gestuurd omdat ik niet thuis wilde bevallen (achteraf maar goed ook).

In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik een verloskamer aangewezen en tot de 6 cm ging alles goed, had toen alleen buikweeën die opzich nog redelijk op te vangen waren. Alleen toen ik op de 6 cm kwam kreeg ik een weeënstorm met buik en rugweeën die ik dus niet meer op kon vangen, heb de ijzeren rand van het bed iedere keer fijngeknepen om zo mijn aandacht proberen te verzetten van de weeën naar de pijn in mijn handen (helaas natuurlijk tevergeefs) Na 2 uur kwam de verloskundige kijken of het al iets opschoot en zat dus nog steeds op 6 cm. Omdat de weeën echt ondraaglijk waren kreeg ik een of andere prik in mijn been met medicatie waar ik zo ontzettend suf van werd, maar de cm's vlogen naar mijn idee ineens om. Had binnen no-time volledige ontsluiting en mocht dus gaan persen.

Na 1 uur en 3 kwartier geperst te hebben (en dus ontzettende aambeien als een tros druiven) kwam de verloskundige erachter dat het dus niet ging lukken omdat mijn zoontje een sterrenkijker was en kreeg hierdoor een spoedkeizersnede. Beneden aangekomen een ruggeprik gekregen en op de operatietafel gelegen. Mevrouw smeerde mijn buik in waarop ik antwoorde ja dat voel ik, waarna ze vroeg "voelt het warm of koud" waarop ik antwoorde "koud". Werd hier niet echt serieus genomen en aangezien ik niet wist hoe een ruggeprik moest voelen dacht ik dat dit normaal was (ook zo suf van de prik die ik had gekregen dat niets doordrong) Na een paar seconden voelde ik ze prikken in mijn buik om te kijken of ik nog iets voelde wat ik dus ook aangaf (nog steeds niet serieus genomen) Hierna heb ik ze voelen snijden (ook geroepen dat ik dit voelde) waarna ik duidelijk voelde dat er een hand op de wond gelegd werd. (en alsnog niet helemaal serieus genomen worden) want daarna ging ze toch weer vrolijk verder, hierna achter elkaar blijven roepen hoe pijnlijk dit is en toen werd ik uiteindelijk na 10 keer een kapje op mijn mond gepropt te hebben gekregen onder narcose gebracht.

Wakker wordend uit de narcose hoor ik een mannelijke stem tegen mij zeggen "je kan gaan ademen hoor" en ik probeer dat wat niet lukte. Ik dacht rustig blijven en probeer het door je neus wat dus ook niet ging, voelde mezelf helemaal met mijn borst van de tafel afkomen waarna ik de mannelijke stem hoorde zeggen "o wacht even" en ik een buis uit mijn keel getrokken voelde worden. En over de rest van de service maar niet te spreken van het ziekenhuis.

Maar in ieder geval is dit mijn verhaal, ben nu 26 weken zwanger van mijn 2e wonder. Ga het opnieuw normaal proberen en wordt met 32 weken naar een gynaecoloog doorgestuurd via de verloskundige om zo toch een soort van vertrouwen op te bouwen met degene die me gaan begeleiden. Dit wordt uiteraard in een ander ziekenhuis, waarvoor ik ook een soort bevallingsplan heb geschreven. Ik probeer zo positief mogelijk te blijven en er alles aan te doen om een soortgelijke situatie te vermijden.