Eind juli is middels een spoedkeizersnee ons zoontje geboren. Ik had de laatste weken steeds last van een hoge bloeddruk en de dag voor de spoedkeizersnee schoot deze nog verder omhoog en zat mijn urine vol met eiwitten ( donkerste testbalkje ).
Ik heb de hele nacht voor de keizersnee aan de magnesium gelegen om mijn bloeddruk weer imlaag te krijgen zodat ze me veilig konden opereren. De keizersnee ging goed en ook onze knul was gelukkig helemaal inorde. Zelf ben ik wel 24 uur zo goed als buiten westen geweest door alle medicatie die ik toegediend heb gekregen.Veel bloed verloren etc. Maar na een paar dagen mochten we gelukkig naar huis.
Eenmaal thuis kwam de volgende ochtend de VK voor controles en toen bleek mijn bloeddruk wederom hoog. Ik moest met spoed weer naar het ziekenhuis, nooit geweten maar een zwangerschapsvergiftiging kan dus binnen 10 dagen na de bevalling terugkomen. Kleine moest ook weer mee. Gelukkig hoefde ik niet te blijven, de urine was schoon genoeg en bloed was ook goed. Bloeddruk nog wat hoog maar zolang er geen andere symptomen zijn was het ok.
Inmiddels zijn we een half jaar bijna verder en is mijn bloeddruk nog steeds aan de hoge kant. Onderdruk schommelt tussen 90/95 ( ik heb normaal 80). Maar ook mijn urine is nog steeds niet helemaal schoon, wat kan betekenen dat mijn nieren toch een klap hebben opgelopen.
Binnenkot moet ik weer alles laten onderzoeken en als het dan nog steeds zo is zullen er verdere stappen worden ondernomen.
Medicatie bv.
Mijn vraag is of er meerdere dames zijn die na de bevalling nog (blijvend) last ondervinden van de zwangerschapsvergiftiging? Mij was altijd verteld dat zodra je bevallen bent is alles weer goed...nou blijkbaar gaat dat hier dus niet op. Voor de hoge bloeddruk kan ik eventueel wat pillen krijgen maar mijnnieren vind ik toch wel zorgelijk. Wie heeft er ervaring?
Ik kan met je meepraten. Ik heb na mijn bevalling zelfs het Hellp syndroom gehad, het kan dus echt en zelfs nog erger, maar het is wel heel zeldzaam. Ik heb ook "rest schade" mijn nieren hadden ook een opdonder gehad, dit is echter na een aantal maanden weer vanzelf goed gekomen. Ook mijn lever had een flinke klap gehad. Verder ben ik heel lang moe geweest, eigenlijk was ik een jaar na mijn bevalling weer een beetje "mezelf". Heel gek....maar ik kan alleen nog steeds slecht tegen alcohol, echt met een paar slokken, ben ik al flink aangeschoten. (Lever heeft hier denk ik nog problemen mee.)
Ik kan je aanraden eens op internet te zoeken over het PRIUS onderzoek. Dit onderzoek deden ze tot vorig jaar in Nijmegen en Maastricht, nu echter alleen nog in Maasstricht. Het kan je veel informatie geven over je eigen lijf en het heeft mij veel opgeleverd, over het hoe en waarom. (Waarom overkomt dit mij, is er een oorzaak zoals een onderliggende ziekte etc. en hoe groot is de kans op herhaling bij een eventuele volgende zwangerschap.) Ik was het vertrouwen in mijn eigen lijf ook echt kwijt en dit onderzoek heeft mij echt geholpen. Hieronder een stukje tekst wat meer duidelijkheid geeft over het onderzoek:
Meestal weten we, door een voorgaande probleemvolle zwangerschap, dat er iets is dat het beloop van de zwangerschap negatief beïnvloedt. Bij een probleemvolle zwangerschap moet u denken aan: hoge bloeddruk, zwangerschapsvergiftiging, HELLP-syndroom, foetale groeibeperking, kindersterfte en voortijdige loslating van de moederkoek. Deze problemen wijzen veelal op onopgemerkte zwakke plekken in de bloedsomloop, stofwisseling, afweer of stolling. Vrouwen die dit hebben meegemaakt hebben juist op de lange termijn meer kans op hart- en vaataandoeningen.
Wanneer vrouwen zich afvragen welke risico's ze lopen in een volgende zwangerschap of een verklaring zoeken voor het ontstaan van zwangerschapsvergiftiging kunnen zij op de afdeling Verloskunde terecht voor een screening. Via onderzoeken kijken we of er risicofactoren zijn voor het ontstaan van problemen in een eventuele volgende zwangerschap.
Het onderzoek heet dus PRIUS onderzoek en het is een dagopname, dus alle onderzoeken plannen ze op 1 dag. Je kunt ook naar Maasstricht bellen voor meer info.
Ik hoop dat je er wat aan hebt. Je wordt ook helemaal van top tot teen onderzocht, zij kunnen je dan ook meer vertellen over de oorzaken maar ook restverschijnselen. De verwerking van alles wat je hebt meegemaakt is ook moeilijk weet ik uit ervaring, maar geef het de tijd je moet het niet onderschatten. Sterkte en ik hoop dat je weer snel de "oude" bent.
Heel erg bedankt voor je reactie. Ik ben erg blij te lezen dat het dus wel vanzelf weer over kan gaan. En ja die vermoeidheid is erg herkenbaar. Zelfs nu de kleine al weer een tijd doorslaapt blijft ik zo ontzettend moe. Voel me ook gewoon nog steeds niet mezelf.
Lever hebben ze eigenlijk nog niet onderzocht volgens mij.
Ik zal zeker eens kijken naar Prius. Bedankt voor de tip!
De verwerking van alles is ook nog niet gebeurt. Ben eigenlijk zo druk met de kleine bezig geweest dat t weg gedrukt is. En niet alleen het einde van de zwangerschap verliep moeilijk. Ook het begin, IVF met ernstige complicaties waardoor ik ook twee weken opgenomen ben geweest. Tijdens zwangerschap nog eens een paar keer opgenomen vanwege bloedverlies ( na 30 weken)..al met al heeft het er allemaal behoorlijk ingehakt.
Maar de kleine is er en hij is geweldig. Dus ik zou nu zo ontzettend graag gewoon weer mezelf zijn, weer fit willen zijn en gezond zoals een jaar terug!
Nogmaals dank!
Ik begrijp dat je het liefst direct weer je "oude"zelf bent, het is heel frustrerend! Maar geef het de tijd en heb vertrouwen dat het goed komt. Zoals ik al zei, toen mijn kind 1 jaar werd, kon ik pas zeggen dat ik weer helemaal mezelf was. Het was een hele beladen 1ste verjaardag!
Neem ook de tijd voor de verwerking van alles, ik merkte dat dit bij mij er ook pas na een paar maanden uit kwam.
Maar geef jezelf echt een jaar de tijd, dat heb je echt nodig. En je kan eventueel ook een maatschappelijkwerker of je huisarts om hulp vragen bij de verwerking hiervan, mocht je er echt zelf niet uit komen. Wat ik ook moeilijk vond, was het onbegrip van sommige mensen, maar ik heb geleerd vooral naar mijzelf te luisteren en me niets van die mensen aan te trekken. En praat er ook over met mensen die dit wel willen en begrijpen, (kijk desnoods de foto's terug uit die periode) dat hielp mij ook bij de verwerking ervan. Kop op meid, neem de tijd, zoek eventueel hulp waar nodig, dan moet het goed komen! En geniet vooral van jullie prachtige zoon, wat een knapperd en wat een geluk!
Ik heb bijna 9 jaar geleden zwangerschapsvergiftiging gehad wat uiteindelijk is overgeslagen naar HELLP. Wil je verder niet ontmoedigen ofzo maar ik heb daar nog 2 (!) jaar last van gehad. En dan bedoel ik zowel fysiek als mentaal, mijn lever en nieren hebben een enorme opdonder gehad en ik ben echt gigantisch moe gebleven deze hele periode. Heb overigens geen verdere behandeling gehad voor mijn lever en nieren...dat zou vanzelf langzaam verbeteren. Geestelijk gezien vond ik het zwaar omdat ik me pas na een week of 5 besefte dat ik bijna dood was geweest, heb bij een psycholoog gelopen die noemde het een posttraumatische stresstoornis. Al met al dus best wel heftig en denk ook dat jij je dat ook moet beseffen...geef je lichaam de tijd die het nodig heeft want je kunt niets forceren.
Veel sterkte!
Dames zonder het helpp syndroom en zwangerschapsvergiftiging te bagataliseren. Ook voor een normaal verlopen zwangerschap staat 9 maanden op, 9 maanden af. Of te wel houdt rekening met een herstelperiode van 9 maanden. En overal geld uitzonderingen bevestigen de regel.
Ik zou een gesprek aan gaan met de huisarts, misschien kan hij/zij je op de juiste weg zetten doorverwijzen. Het is niet niks als je de eerste 24 uur van je baby gemist hebt doordat je zelf buitenweste was.
Succes
hier PE gehad. Zeker een half jaar na bevalling aan de medicatie gezeten om bloeddruk weer terug op peil te krijgen en nu bijna 4 jaar!!! later nog last van vocht in voeten..via internist en andere onderzoeken nu 1,5 jaar wekelijks fysio voor lympdrainage.....en nog iedere dag pijnlijke herinnering aan toen.
nu net zwanger van nr 2...(heb dit heel lang niet gedurfd!!) en vingers gekruist houden..........
Qua moeheid etc heeft bij mij ook heel lang geduurd en uiteindelijk bleek een schildklierziekte de boosdoener te zijn ;)
sterkte,...want iedereeen vind dat je maar vooral snel op de been moet zijn, t nergens meer over moet hebben, want ja...je hebt toch een prachtig kindje....Dat is helemaal waar, gelukkig! Er zat verhalen waarbij het vele malen erger afloopt, maar neemt niet weg dat het stukje in je hoofd een plek moet krijgen..
Na wat hulp is mij dat dus nu na 4 jr pas een beetje gelukt...ik hoop voor jou iets sneller ;)
Sterkte
Nog bedankt voor de reacties!
Bij de huisarts loop ik al sinds de bevalling ivm de aanhoudende lichamelijke klachten. En heb nu toch maar besloten om ookde geestelijke klachten aan te pakken en dus afspraak met een psychologe.
Gelukkig heb ik veel begrip van mijn partner en is hij juist degene die zegt dat ik het de tijd moet geven etc etc in tegenstelling tot mezelf. Ik wil gewoon genieten van ons manneke. Maar daarom nu dus toch de afspraak bij de psychologe. Even alles op een rijtje zetten en verwerken. Verder heb ik het er met maar weinig mensen over. Je voelt je eigenlijk een zeur...ziet mensen denken "je hebt toch een heerlijk zoontje, de rest is achter de rug!"...tja helaas is dat makkelijker gezegd dan gedaan.
@ien - Ik vind het heel dapper van je hoor! Zelf moet ik er echt niet aan denken. Hier nog steeds vocht in de polsen, ontzettend pijnlijk. Kan er weinig kracht opzetten. Mijn bloeddruk schommelt en zit dus op de medicatiegrens. Hierdoor moet ik steeds weer op controle. Wil toevallig ook mijn schildklier laten nakijken aangezien dat in mijn familie een veellvoorkomend probleem is ( bij zowel mijn opa, moeder, tante en neefje werkt deze niet of nauwelijks..dus dat zou ook misschien een probleem kunnen zijn dat de vermoeidheid veroorzaakt)
Toch fijn om te lezen dat mensen het herkennen.