Ik ben lang niet meer op babybrabbel geweest, maar ik hoop echt op een beetje steun van jullie. Hoop op een antwoord, maar dat zal moeilijk zijn, denk ik, het blijft natuurlijk heel persoonlijk... Sinds een klein jaar is mijn man helemaal om. Na jaren getouwtrek waarom niet, waarom wel, heeft hij zijn twijfels opzij gezet en gunt hij me dat wat ik het allerliefste wil. Een derde kindje. We zouden nog een klein jaartje wachten ivm onze banen en om echt aan het idee te wennen en nu zijn we bijna zover... nog 2 maandjes ofzo en we gaan ervoor. Maar soms slaan bij mij de twijfels ineens toe en lijkt het alsof ik alleen maar nadelen zie,
- ongunstige economische tijd, alhoewel het financieel goed kan maar je weet maar nooit...
- zoon van 4 die met avondeten en slapen gaan echt heel erg moeilijk doet de laatste tijd, voor de rest is het echt een lieverd
- heel groot leeftijdsverschil, dochter zal dan ruim 9 zijn en zoontje bijna 6
- weer gebonden zijn, nu kleden ze zichzelf al aan, smeren zelf hun boterhammen...
- hoge kinderopvangkosten
- drukte in huis
- inmiddels ben ik dan 36 en manlief misschien wel 41
En ik kan misschien nog wel doorgaan... Maar ondanks alles wil ik zoooo graag. Ik heb het gevoel niet compleet te zijn en ben altijd helemaal in mijn nopjes als hier 1 kindje komt spelen, dan denk ik "zie je nou wel 3 moet het zijn". Ik kom er niet uit, manlief vindt 2 meer dan genoeg, maar laat de keus aan mij. Ojee wat moet ik hier nu mee??
ik heb hetzelfde,maar dan om een vierde.over 3 was geen twijfel,als was ik soms wel bang dat we het onszelf moeilijk zouden maken.maar niks is minder waar,en dat geeft ook meteen moed voor die vierde.want daarvan denk ik nu ook:ojee,word dat niet te zwaar,te druk,te duur.maar aangezien dat bij de derde ook helemaal goed losgelopen is zal dat met de vierde ook wel zo zijn.
waarom wel is toch nauwelijks te verklaren.ik heb geen enkel "excuus" waarom er een vierde moet komen.het is gewoon een innige wens,het lijkt me geweldig.ik ben me bewust van de drukte die het met zich mee brengt en de kosten,maar we zijn zelf van mening dat we dat wel aankunnen.ze zijn ook maar even klein,binnen enkele jaren zijn ook zij zelfstandig(er).
en ik denk maar zo:ik krijg meer spijt als ik t niet doe,dan wanneer ik t wel doe.en twijfel over t onbekende is er altijd.
je noemt het leeftijdsverschil met je dochter ook als punt,maar zij en je zoontje schelen toch ook 5 jaar?
sterkte met je beslissing.
Hmm dat is inderdaad een moeilijke keuze. Leeftijdsverschil moet je je niet druk om maken. Dat regelt zichzelf allemaal wel. Financieel is het ook geen probleem lees ik dus dat is ook geen probleem. Dat de grotere kids al zelf veel kunnen daar heb je gelijk in. Met een kleintje is dat toch weer heel anders, maar het is tijdelijk !!!
Mijn kinderen waren 12 jaar toen ik erachter kwam dat er nog een cadeautje aan kwam. Mijn dochter was meteen entousiast maar mijn zoon minder. Even wennen aan het idee en ze konden niet wachten tot de kleine er was. Zelf had ik ook wel gedachte van hoe moet ik dat allemaal gaan regelen en de andere 2 kids zijn al zo groot. Weer helemaal op de klok leven en weer 's nachts je bed uit. Maar nu is de jongste anderhalf en we zijn zooooooo enorm blij met haar. De nachten heeft 8 weken geduurt. Daarna sliep ze door. Natuurlijk moet je nog wel heel veel voor zo'n kleintje doen. Eten geven, aankleden, badje, spelen. Maar ook dat gaat allemaal al steeds makkelijker. Ze kan zelf drinken en eten. Dus je moet maar zo denken dat het maar een paar jaartjes is voordat ze het zelf alweer doen. En dan erbij het is toch ook wel heerlijk om zo'n klein mensje te verzorgen.
Als jouw gevoel zegt dat je niet compleet bent zou ik er toch voor gaan hoor. Je komt op een gegeven moment op een leeftijd dat het allemaal wat moeilijker zou kunnen gaan. Ik was 38 toen de jongste geboren werd.
Nou heel veel succes met je keuze en maak je niet te druk om leeftijdsverschil en verzorging.
Voor je negatieve punten kun je ook wel een tegenargument bedenken natuurlijk.
Financieel: ja nu is het ongunstig, maar tegen de tijd dat dat voor je kinderen belangrijk is kan het er heel anders uitzien. Het gaat erom dat jullie je gezin kunnen bieden wat nodig is.
Zoon van 4: joh meid da's een momentopname, tegen de tijd dat jullie eventuele baby er is ben je op z'n minst een jaar verder
Een groot leeftijdsverschil: Waarom is dat een probleem? Ik zie daar ook wel voordelen in.
Hulpeloze baby: Dat is maar voor even, net als de hogere kinderopvangkosten. Een gastouder is goedkoper, misschien kunnen jullie zelf wat flexibeler werken zodat er minder opvang nodig is.
Drukte in huis: 2 of 3, wat scheelt het, en je oudste is dan al een stuk ouder en zal zelfstandiger willen spelen.
Leeftijd: Zou ik nooit een rol laten spelen. Je bent nog maar halverwege de 30 en een grote kans op een gezonde baby. De kans op afwijkingen is wel iets groter maar nog niet schrikbarend. Veel kun je tijdens de zwangerschap laten onderzoeken. De enige reden die ik kan bedenken is, dat je absoluut geen ziek kindje wilt en tegen zwangerschapsafbreking bent, dan moet je geen risico nemen.
Maar ja he, wel of geen kindje is inderdaad heel persoonlijk. Ik denk dat je niet te zwart/wit moet denken en eens heel reeel voor jezelf op een rijtje zetten hoe zwaarwegend je voors en tegens eigenlijk zijn.
Ontzettend bedankt voor jullie snelle reacties! Het is goed te lezen hoe andere erover denken. Zo heb ik er ook altijd over gedacht, maar gisterenavond toen zoontje weer heel erg moeilijk was wist ik het echt even niet meer, de twijfel slaat dan toe. En omdat het voor manlief niet hoeft, ligt die beslissing echt bij mij. Maar ik weet na het lezen van jullie reacties bijna zeker dat ik mijn diepste gevoel moet volgen...
Karjo: heb echt veel aan jouw reactie, bedankt! Mijn dochter en zoon schelen 3,5 jaar. Hebben we toen 'bewust' voor gekozen. Het verschil waar ik tegen die tijd mee zit is de ruim 9 jaar met de oudste. Alhoewel onze dochter nog heel graag een zusje wil... (tja maar die keuze heb je niet, heb ik maar even uitgelegt).
mamavantwins: Leuk te lezen dat 12 jaar verschil zo goed is gegaan, dan lijkt 9 nog wel mee te vallen. En je hebt gelijk dat het natuurlijk ook weer makkelijker wordt.
Mv Eliza en Dina: Inderdaad kan je tegenwoordig al zoveel laten bekijken tijdens de zwangerschap, en voor mij is elk kindje welkom. Maar wat als dat je gezinsleven totaal op z'n kop zet, dan heb ik het gedaan, omdat het mijn keuze was. Maar misschien moet ik dat ook loslaten, manlief heeft er natuurlijk ook mee ingestemt.
Even afwachten hoe ik de komende 2/3 maanden door ga komen, maar fijn dat ik in iedergeval jullie reacties even terug kan lezen.
Je kunt argujmenteren wat je wilt, maar als jouw gevoel zegt dat het met 3 pas compleet is dan is dat zo en dan zal dat gevoel niet weggaan.
Ik had dat gevoel met een 4e. En nu er bij ons een 4e kindje is gekomen voelt het ook "af". Nu kan ik het met alle rust en vrede afsluiten dat mijn gezin compleet is.
Inprinciepe denk ik bij twijfel niet doen. Zijn je gevoelens/ verlangens naar nog een kindje groot genoeg dan kun je zelf alle tegenargumenten zo van tafel vegen.Daarintegen is het wel bewust te bedenken wat voor invloed nog een kindje op je leven heeft.
Dus als die punten die je opsomst alleen overwegingen zijn zou ik zeggen volg gewoon je hart. Maar zijn het echte twijfels dan niet doen.
Hier 6 kinderen en ik heb zelf eigenlijk nooit twijfels gehad. Het enigste waar ik wel tijdens de zwangerschap aan liep was het gevoel het lot te tarten door steeds nog een kindje te willen. Wat natuurlijk onzin is. Maar over gevoelens heb je niet altijd zeggenschap.
De oudste en de jongste schelen hier overigens 9 jaar en gaan heel leuk met elkaar om. Voor de jongste is het echt een vereiking die grote broer. Voor grote broer is kleine zus een mooie vrijbrief om soms nog lekker kind te zijn.
het lijkt wel of ik me eigen verhaal lees. ik wil dus ook heel heel graaag een derde kindje hebben en mijn oudste is bijna 7 en mijn jongenst bijna 3, en mijn man twijfelt of hij nog een derde wil, maar bij mij slaat nu dus ook wel af en toe de twijfel toe van is het wel slim en ik kan nu me eigen gang gaan de oudste zit op school en de jongste op de peuterspeelzaal enz. ik vind eht ook zo lastig maar ja het gevoel van 3 blijft aan me knagen net of we nu nog niet compleet zijn
Hoi,
Er zijn absoluut geen twijfels of ik nog wel een kindje wil. Maar het is natuurlijk altijd goed om er goed over na te denken. Het is niet zomaar iets. Maar soms kan het nadenken te ver doorslaan... maar het blijven allemaal overwegingen zoals sil-sil dat beschrijft. Diep in mijn hart weet ik dat we ervoor moeten gaan, maar het wachten (nog 2 a 3 maandjes) geeft ook de nodige tijd om na te denken. Maar ik ben heel blij dat ik hier mijn verhaal heb gedaan, want de nadelen kan je inderdaad zo wel weer wegstrepen. En zo kom je weer helemaal bij je gevoel...
O oeps sorry dat was ik niet ingelogd...
Hier precies hetzelfde (grappig!) Na veel gesprekken en bhet onderwerp blijven aansnijden is mijn man ook om. Voor hem hoeft hem idd ook niet, hij vindt het zo prima, maar als ik zo graag wil...
Ook hier is de jongste (net 4) momenteel erg moeilijk met eten en naar bed gaan. Op dat soort momenten slaat de twijfel idd weer toe...
Wij zijn zelfs al bezig, maar gezien ik een zeer onregelmatige cyclus heb, verwacht ik niet dat het snel zal gebeuren...
Moeilijk he, die twijfel, het gevoel is er, het geld is er, de ruimte is er, de liefde is er, alleen soms......