Ik ben er vandaag achter gekomen dat ik in verwachting ben en dit is dus helemaal niet de bedoeling.Ik word over een paar weken 37 jaar en mijn man wordt binnenkort 44 jaar.Onze zoon is net 8 jaar geworden en onze dochter net 6 jaar.Wschl ben ik pas een week of 4 in verwachting.Ik ben 1x de pil vergeten en ruim 2 weken geleden hebben we gemeenschap gehad en ik dacht het allemaal wel niet zo'n vaart meer zou lopen op mijn leeftijd en nu dit!!!
Ik begon vorige week ineens bloed te verliezen en dacht aan mijn menstruatie maar die zette dus niet goed door.Dit vond ik al een beetje vreemd en toen heb ik dus toch maar een test gedaan en die is overduidelijk positief.Ik heb geen foliumzuur geslikt en ik was juist bezig met afvallen want ik weeg bijna 100 kilo bij een lengte van 1.76.Alleen daarom al vind ik het helemaal niet prettig om zwanger te zijn.Kan toch gewoon niet gezond zijn om met zo'n gewicht een kind op de wereld te zetten.Ik loop momenteel ook bij de fysio omdat ik 3 verschoven nekwervelds heb en zit dus helemaal niet goed in mijn vel momenteel.Ik durf het mijn man echt nog niet te vertellen want die wilt dit vlgns mij echt niet.We hebben zelfs de box kortgeleden al verkocht.Het dringt ook nog niet tot me door allemaal en het is nog zo ontzettend pril allemaal maar het is dus is wel realiteit.Het kan natuurlijk nog alle kanten op al hoop ik natuurlijk niet op een miskraam want enerzijds vind ik het natuurlijk ook wel weer ontzettend bijzonder allemaal.Mijn uitgerekende datum zou uitkomen op 24 aug 2012.Gewoon te gek voor woorden nu ik het hier zo zit te tikken en ik weet echt even niet wat ik moet doen.
Wie kan mij helpen bij dit gevoel??
Gr Ingrid.
hoi Ingrid,
allereerst gefeliciteerd met je zwangerschap!
ik kan me goed voorstellen dat het eerst schrikken is om niet gepland zwanger te raken,
heeft allemaal tijd nodig.
ik ben bijna 25 weken zwanger en heb ook 2 kids van bijna 8 en 6 jaar. ik hoor van veel mensen om me heen dat de kids het nu ook allemaal bewust mee maken en ik moet zeggen dat ze erg naar de baby uitkijken.
het leeftijdsverschil lijkt me dan ook ge en probleem.
ik hoop voor je dat je binnenkort kunt genieten van je zwangerschap want idd het blijft een wonder en sommige dingen kunnen volgens mij geen toeval zijn in het leven.
ik wens je veel succes en geluk!
Succes met je keuze, ik wil wel even kwijt dat ik onderstaande opmerking niet vind kunnen:
"Kan toch gewoon niet gezond zijn om met zo'n gewicht een kind op de wereld te zetten"
Ik ben zelf 1,65 m en woog 100 kilo toen ik zwanger raakte, mijn kind is kerngezond!
Die opmerking bedoel ik niet zo hard.Ik bedoel meer mbt mezelf dat het mij voor mezelf niet gezond lijkt om met dit gewicht zwanger te zijn omdat ik toch best huiverig ben voor complicaties zoals zwangerschapsvergiftiging ed.Het dringt allemaal nog niet zo heel erg tot me door moet ik zeggen.Allemaal heel onwerkelijk.Mijn man weet nog van niets want die moet ook zo direct weg dus ik heb nog geen juist moment kunnen vinden.Ik moet het eerst zelf even verwerken.
@patricia,bedankt voor je lieve reactie.Leuk dat jouw kinderen ook deze leeftijd hebben.Als alles goed zal blijven gaan dan ben ik benieuwd hoe de kinderen hier gaan reageren.Voorlopig maar even wachten met vertellen want ik heb toch echt wel even tijd nodig om dit te verwerken moet ik zeggen.pffff wat een verandering ineens.Ik heb vanmiddag wel direct Foliumzuur gekocht zodat ik het alsnog kan gaan slikken.
Gr Ingrid.
Gefeliciteerd. En zoals ik het lees is ondanks wat onaangenaamheden het kindje wel erg welkom.
Heel veel succes met het je man vertellen!
Hi !!
Dat is schrikken!!! Goed dat je foliumzuur hebt gekocht, hieruit blijkt wel dat je er serieus voor gaat? Ik zou het wel gaan overleggen, gewoon dat je nog niet ongesteld bent geworden en dat je hoopt dat hij niet raak heeft geschoten! Gewoon met een lach!
Dat maak je het wat luchtiger en is hij al een beetje voorbereid!
De rest dat is maar spullen en dat is weer aan te schaffen! Ik zou je niet druk maken over wat de kids zullen doen of denken. Uperhaupt andere mensen!
Het heeft gewoon zo moeten zijn!! Ohh enne die opmerking; ik ben zelf 178 en weeg 70 kilo, dus ik snap je dondersgoed! Ik vind het ook niet gezond om zo zwaar zwanger te worden, maar het gebeurd en 9 van de 10 keer eet je baby ook jou een gedeelte op! Het is zoals het is!
gefeliciteerd!!!
het kindje in je buik heeft er voor gekozen om bij jullie te komen...
oja en onze eerste is ook door de pil geschoten. We kwamen er met 13 weken zwangerschap achter. Al die tijd geen foliumzuur gebruikt. Maar wel gewoon de pil geslikt.
En onze dochter is kerngezond ter wereld gekomen.
Bij onze 2e heb ik ook nooit geen foliumzuur gebruikt. Want wij kwamen er met 22 weken zwangerschap pas achter dat ik zwanger was.
En hij is ook kerngezond ter wereld gekomen.
Niet teveel zorgen gaan maken.
Ik ben ook onverwacht zwanger van de derde mijn vriend en ik waren net weer bij elkaar na een time-out dus dat was even schrikken. Ben nu 17 weken zwanger. En wat betreft het gewicht. Ik ben net zo groot en zwaar als jou en mijn 2e kindje is ook gewoon gezond op de wereld gekomen. Ben nu ook ondanks mijn gewicht kerngezond. Misschien heb ik mijn leeftijdmee..
Oja en gefeliciteerd en succes met je man vertellen. Ben benieuwd hoe hij reageerd
Hoi Ingrid,
Dat is schrikken zeg! Heb je het intusen je man al verteld en hoe was zijn reactie? Onze zoon was 6,5 toen zijn zusje geboren werd en dat ging vanaf het begin prima. Als ik aan het voeden was en even iets nodig had pakte hij dat voor me en als ik even geen tijd had omdat ik met haar bezig was dan ging hij gewoon rustig even iets anders doen. Heel in het begin had hij niet echt heel veel interesse in haar omdat ze nog niets kon en alleen maar sliep maar vanaf dat ze over de grond rolde en kroop is hij gek met haar. Ik hoop dat alles goed blijft gaan en dat jullie dit cadeautje over 8 maanden in jullie armen mogen sluiten.
Bedankt voor de reacties!!
Ik heb het gisteravond aan mijn man verteld en hij reageerde zoals ik had verwacht.Hij is er helemaal niet blij mee en begon er zelfs al over om de zwangerschap te beeindigen.Later bond die gelukkig wel in en hij geeft zelf ook al aan om moeite te hebben met een abortus omdat je toch een beginnend leven afbreekt.
We weten het gewoon even niet meer.Het is ook iets waar we nooit rekening mee hebben gehouden en ik heb ook continue het idee dat het over iemand anders gaat en niet over mijzelf.Ik kan me er ook helemaal niets bij voorstellen dat er straks evt een baby bij zal komen.We zijn er gewoon helemaal uitgegroeid.Ik heb vanmorgen nog een CB test gedaan en die was overduidelijk.Ik ben ook misselijk 's morgens dus alle tekenen van een zwangerschap.Als ik naar mijn eigen gevoel luister dan wil ik ook geen abortus want ik weet nu al dat ik er enorme spijt van zal krijgen maar anderzijds zie ik overal gevaren op de weg.Krijgen we een gezond kindje en kunnen we het allemaal wel aan om weer voor een baby te moeten zorgen.De kinderen moeten een andere kamer krijgen,de auto wordt te klein.Hoe moet het met mijn werk.Ik zou juist komende januari 1 dagdeel extra erbij gaan werken.De creche is niet te betalen tegenwoordig.Anderzijds kan ik ook helemaal wegsmelten bij het idee van zo'n kleine baby maar het voelt nu te onwerkelijk.Gelukkig kon mijn man er gisteren ook wel om lachen.Zo vaak hebben we geen gemeenschap en ik vergeet 1x de pil en hupsakee het is raak.Zou het niet dan zo moeten zijn denk ik dan bij mezelf.Ik voel me nu echt heel vervelend.Ik moest vanmorgen ook nog met onze 6 jarige dochter naar de huisarts en die blijkt gordelroos te hebben dus daar maak ik me ook weer zorgen over.Zal vast allemaal weer goedkomen maar ik kan het nu gewoon gewoon even niet allemaal kwijt in mijn hoofd en gedachten.Ik ga nu even lekker naar het dorp fiesten zodat mijn hoofd even kan uitwaaien.Ik houd jullie op de hoogte.
je krijgt toch zowiezo een vruchtwaterpunctie als je over de 35 bent? dus als je ECHT zorgen hebt of t kindje wel gezond zou zijn kun je daar op wachten natuurlijk. Wat je dan gaat beslissen is altijd nog aan jullie uiteraard. ...
ikzelf kwam er naar 8 weken pas achter dat ik zwanger was ook geen foliumzuur wel sonja bakker gedaan en in t weekend wijntjes gedronken ik ben nog zwaarder dan jouw was dat ook bij mn 1e zwangerschap en mn dochtertje is kerngezond hoor. alleen wel suiker gekregen tijdens alle 2 de zwangerschappen nu ook.
laat het gewoon ff bezinken. mn schoonzus is ook onverwachts zwanger dr zonen zijn 8 en 11...maar nu ze 13 weken is vinden ze het toch wel heel erg leuk allemaal. mn broer stond er ook niet om te juichen nu hoopt ie dat t een meisje wordt voor de verandering. en gaat ie in de kerstvakantie schilderen op de kamer. dus hij is al om....laat t gewoon ff bezinken.
We laten het sowieso allemaal even goed bezinken.Ik kan nu niet zomaar beslissen van we doen dit of dat.Over het gewicht maak ik me nu even geen zorgen.De vorige 2 keren was ik ook wel aan de zware kant maar niet zoals ik nu ben.Ik let nu al goed op wat ik eet.Ik heb nu sowieso geen trek in veel eten en als ik gewoon gezond en gevarieerd zal ete tijdens de zwangerschap zal het met de bijkomende kilo's ook allemaal wel mee gaan vallen.Ik kan heerlijk genieten van een bruine boterham met kaas.De vorige zwangerschappen snoepte ik wel heel erg veel maar dat ben ik nu sowieso niet van plan.Ik had me trouwens vanmorgen gewogen en ik weeg 94 kilo dus het valt nog mee haha.
Ik houd jullie op de hoogte,
Gr Ingrid.
ik ben door de zwangerschapssuiker een 9 kilo in totaal afgevallen (had t al met 11 weken zwangerschap) omdat ik weinig koolhydraten meer mag is nu wel weer 3 bij omdat ik 29 weken ben....maar is allemaal goed volgends de gyn. dus als t zo blijft een beetje ben ik gewoon afgevallen als de baby eruit is....scheelt weer in mn strijd na de zwangerschap was namelijk 40 kilo aangekomen door medicijn gebruik is nu 16 van af nog een lange weg te gaan.
je krijgt toch zowiezo een vruchtwaterpunctie als je over de 35 bent? dus als je ECHT zorgen hebt of t kindje wel gezond zou zijn kun je daar op wachten natuurlijk. Wat je dan gaat beslissen is altijd nog aan jullie uiteraard. ...>
Je krijgt niet automatisch een punctie. Het is altijd optioneel, zo zou je het aangeboden moeten krijgen. Daarnaast sluit een vruchtwater punctie niet uit de je een kind krijgt die gezond is. Hoe graag ik dat iedereen ook toewens. Het test niet op alle syndromen en ziektes. Het brengt ook een risico met zich mee.
Wij krijgen onverwachts onze vijfde dat vergt mentaal aanpassing omdat ook wij een compleet gezin hadden en de jongste bijna naar de kleuterschool gaat. Abortus past ook ons niet en langzaam wennen we aan het idee dat het gezin niet compleet was en zien de kinderen uit naar een broertje of zusje. De beren op de weg waren bij ons allemaal van practische aard. Die waren snel verholpen en accepteren dat er 3 kinderen op 1 kamer komen dat is voorlopig niet anders.
Succes en komt tijd komt raad, fijne kerst met elkaar
Hier even een kleine update van mijn kant en ik zit er echt even doorheen.Ik voel me heel erg zwanger maar mijn man wil echt geen derde kindje meer en van hem moet ik maar abortuspillen nemen.Hij voelt wel weerstand tegen een abortus maar hij wil gewoon geen derde kind meer en hoe sneller ik het vlgns hem doe des te minder ingrijpend het zal zijn.Hij vind ook ons huwelijk niet sterk genoeg voor een derde kind.Ik ben er ondertussen helemaal kapot van.Ook ik weet best wel dat ons huwelijk beter zou moeten kunnen maar we zijn allebei geen praters en spreken nooit goed uit wat we voelen en denken.We zijn allebei erg nuchter en laten zelden onze gevoelens aan elkaar blijken.Ik weet het gewoon echt even niet meer moet ik zeggen.Enerzijds wil ik de baby houden maar anderzijds twijfel ik en ben ik idd bang dat we het niet gaan redden als er een derde kind bijkomt maar ik zal mezelf en hem ook nooit een abortus kunnen vergeven en ik weet dat ik me altijd schuldig zal blijven voelen wanneer ik "het "weg laat halen.Ik ben er gewoon zo ontzettend moe en verdrietig over ondertussen en ik weet het gewoon echt even niet meer.Ik heb echt even een heldere blik en een helder advies van iemand anders nodig.
Gr Ingrid.
Hallo,
Wat een vervelende situatie waarin jullie nu zitten. Ik weet er ook alles van. Ik ben inmiddels bijna 34 weken zwanger van onze derde en ook mijn man wilde eerst dat we een abortus zouden plegen. Gelukkig is hij na een aantal weken van gedachten veranderd en is hij nu blij dat hij er bijna is. ik hoop dat je man ook bijdraait en alles goed zal aflopen. Een abortus lijkt me zeer ingrijpend en kun je hem het vergeven dat hij dit jou min of meer gedwongen heeft? Moelijk is het allemaal!
Heel veel sterkte!
Bedankt voor je lieve woorden.
Gelukkig is jouw man bijgedraaid en kijkt hij nu uit naar de geboorte van jullie derde kindje.Ik ben bang dat mijn man niet bij zal draaien.Ik vind het echt vreselijk moet ik zeggen en ik weet dat ik het mezelf nooit zal vergeven wanneer ik deze zwangerschap zal laten afbreken maar wat is wijsheid??.
Ik weet echter wel dat wanneer ik deze zwangerschap zal laten beeindigen mijn huwelijk ook zal eindigen en ik het hem nooit zal kunnen vergeven.Dat voel en weet ik gewoon.Ik heb al zo vaak verhalen gelezen van vrouwen die zo'n enorme spijt hebben gekregen van hun abortus.Ik ben gewoon even op.Ik ga zo naar bed toe en ik hoop dat ik morgen weer wat meer helder zal kunnen denken.
Geniet nog even van je zwangerschap!!..
Gr Ingrid.
Als ik zo lees zou ik absoluut voor je kindje kiezen. Als je abortus doet zal je huwelijk ook eindigen geef je zelf al aan dus hoe dan ook is de kans dat jullie samen blijven klein. Als je nu al weet dat je spijt krijgt dan kan je je kindje toch niet laten aborteren. Hoe moeilijk ook zou ik je willen aanraden de zwangerschap uit te dragen. Hopelijk draait je man toch uiteindelijk bij en zoniet dan heeft hij pech, niet jij. Succes!
Wat een vreselijke situatie meid. Wat ik mij meteen afvraag is dat zou jullie huwelijk weer goed worden als je wel abortus zou plegen? Ik denk dat je je man altijd kwalijk zou nemen, omdat je dit van hem moet doen.
Wat ik eigenlijk opmaak uit je verhaal is dat je geen abortus wilt doen . En bij twijfel zou ik het echt niet doen. Je gaat dit je hele verdere leven meeslepen. Jouw man zou zich er misschien makkelijk overheen kunnen zetten , des te moeilijker ga jij het krijgen. En dan loopt je huwelijk alsnog op de klippen en blijf je achter met dat eeuwige spijt gevoel.
Ik wil je gewoon veel sterkte toewensen met deze hele situatie, en maak een beslissing waar je 100% achterstaat. Toch hoop ik ergens dat je man zal bijdraaien en jij kunt gaan genieten want het is zoo bijzonder.
Wat naar dat je man wil dat je het laat weghalen wat moet je jje nu alleen voelen in je relatie!
maar als je huwelijk toch al niet sterk is zou ik goed naar mn eigen gevoel luisteren. en gaan waar jij voor wilt gaan!
Het zit in jouw buik en ik denk ook niet dat je abortus moet doen alleen omdat een ander dat wil. Jij moet er mee verder leven uiteindelijk. Heb je al aan relatietherapie gedacht? Dat moeten jullie wel allebei willen, maar dat is misschien een manier om hier uit te komen en je relatie te verbeteren.
Zo, wat een heftige situatie zeg waar jullie in zitten! Sluit me bij eerdere adviezen aan, een abortus gaat je huwelijk niet redden, eerder kapotmaken omdat jij niet achter die keuze staat! Ik zou ook zeggen, zoek snel hulp voor jullie samen, als jullie huwelijk nog zin heeft komt de rest zelf! Ik zou nu echt geen beslissing maken over jullie nieuwe leven.. Een advies van een moeder van kind van 8,6& paar maanden.... Het is zooooo super en veel relaxer
als dat het bij de oudste 2 ging! Je hebt alle tijd voor de kleine als de rest naar school gaat en die oudsten helpen maar wat graag, zelfs hier na 5,5 maand! Het is zo gezellig dat nieuwe leven in huis, zoveel vrolijkheid maakt zij los! Enne ik ben ook 37... Voel me nog net zo jong maar wel veel wijzer als de jonkies hoor! Het leven komt zoals het komt en we hebben ermee te dealen!
heel veel sterkte en succes met jullie besluit!!!!
Bedankt weer voor alle lieve reacties!!
Hier nog steeds een beetje hetzelfde.Mijn man geeft zo nu en dan wel steken onder water en maakt opmerkingen van wanneer ik nu een afspraak ga maken bij die kliniek.Hij lijkt iets minder negatief te zijn heb ik het idee want hij begint toch ook wel door te krijgen dat ik deze zwangerschap niet ga laten afbreken.Ik heb ook duidelijk gezegd dat het mijn eigen lichaam is en dat ik besluit wat ermee gebeurt.Ik heb er zelf goed over nagedacht en ik ga de zwangerschap niet afbreken.Ik zou er enorme spijt van krijgen en ik kan de rest van mijn verdere leven met een schuldgevoel rondlopen.Morgen ben ik 6 weken zwanger en ik voel me enorm zwanger.Kotsmisselijk en gespannen borsten.Alle tekenen van een beginnend leven.
Ik houd jullie op de hoogte.
Gr Ingrid.
Sterkte de komende tijd!
Hoe moeilijk dit ook is, probeer te blijven praten samen, vertel je man wat je angsten en gevoelens zijn... Ook wat betreft je huwelijk en wat een eventuele abortus met jou en je huwelijk zou doen. Je kunt dit niet alleen dragen en je man is de aangewezen persoon om je hierin te steunen, hij is toch de vader van dit kleine mensje... Hij is het jou en het kleintje verplicht.
HEEEEEEEEEL VEEEEEEEEL STERKTE
Ben het helemaal met kleine Fynn eens. Blijf samen praten en misschien verandert de mening van je man. Misshien moet hij even aan het idee wennen. Je hoort het wel vaker dat mannen een abortus willen en later weer bijdraaien. Ik heb hetzelf meegemaakt in mijn eigen vriendenkring.
hoi ingrid
je verhaal is heel erg kenbaar voor onsik ben zelf bijna 33 heb een dochter van net 9 en een zoontje van bijna 6 ik werd begin december ook niet ongesteld heb pas twee weken later de test gedaan dacht eerst ben gewoon later wou het ook niet weten ons gezinnetje was compleet zei ook tegen mijn man als het zo is laat ik het weghalen ik wil dit niet meer maar een maal de test gedaan wist ik het zeker een abortus kon ik niet de realiteit dat er een baby in mijn buik groeide een levend persoontje die waarscheinlijk op mijn andere kinderen zou lijken nee dat kan ik niet laten weg halen alsof het niets is we hebben eerst alles over ons heen laten komen een week later kreeg ik ineens last van bloedingen toen wist ik dat ik dit kindje helemaal niet wou verliezen gelukkig bleek na een paar dagen op de echo dat alles goed was met het kindje
ik ben nu negen weken en we hebben het de ouders afgelopen kerst verteld dat er nog een derde kleinkind kwam het enigste is dat we ook alles weg hadden gedaan na onze zoon dus zullen we alles weer moeten aan schaffen
ik hoop dat je er goed uitkan komen maar ga je gevoel na dan kom je vast uit op een goede beslissing
groetjes rebecca
Hoi allemaal,
Hier even een kleine update van mijn kant.Mijn man en ik hebben besloten om de zwangerschap voort te zetten.Mijn man respecteert mijn besluit dat ik geen abortus wil laten doen.Ik zou dit op den duur psychisch niet vol kunnen houden en doodongelukkig worden.Hij is er nog steeds niet dolgelukkig mee maar dit kan ik ook niet van hem verwachten.Dit gevoel zal de komende maanden moeten groeien.Maar dat komt wel goed.Komende vrijdag ben ik 7 weken en zal dan ook de VK gaan bellen voor een 1ste controle.Wel weer erg spannend allemaal en natuurlijk wel een beetje angst of het allemaal wel gezond zal zijn.Mijn gevoel is ieder geval goed en positief.Voorlopig vertellen we nog helemaal niets aan familie ed.Ik wil eerst de 12 weken echo afwachten eer dat we iets vertellen.Ook vertellen we het de kinderen voorlopig nog even niet.Want het duurt allemaal nog ze enorm lang.Het scheelt dat ik de komende maanden nog met een winterjas zal lopen dus kan ik het voorlopig goed verstoppen onder mijn jas.
Ik ben ieder geval enorm opgelucht dat we het hebben kunnen uitpraten en tot een besluit zijn gekomen.Ik houd jullie sowieso op de hoogte.
Bedankt voor alle lieve woorden!!
Gr Ingrid.
Wat goed dat jullie samen dit besluit hebben genomen!! wens je heel veel geluk in ieder geval!
Pagina's